Bölüm 6
Bütün günümü düşünceler içinde keçirmişdim... Men heç zaman uzun müddetlik depresiyaya düşmezdim... Hemişe özümü ele almağı bacarardım... İndi de ele olacaqdım... Bir şey ki, Famil istemirdi, onunçun elimi ağdan qaraya vurmayacaqdım... Mene de Narden deyerler... Gece bu boyda evde tek qalmışdım... Er olan bende heç düşünmemişdi ki, men qorxaram, ya yox... Cehenneme düşünsün... Meni insan yerine qoymayanı men 10 gün evvelden qoymayacaqdım... Onun dediyi sözleri udmayacaqdım... Hamısını birce- birce özüne qaytaracaqdım... Seher qapının sesine yavaş addımlarla dehlize çıxmışdım... Özüm bile- bile qapını gec açmışdım...
- Ölmüsen? Bu zibili vaxtında açmaq olmur? - yaman esebleşmişdi... Ele mene de bu lazım idi...
- Zehmet çek, açar götür üstünde... Bundan sonra qapını kilitleyecem, gelende açarla özün açarsan!!! Qabağında qulluqçu yoxdur!!! - arxamı ona dönerek sözlerimi deyib otağıma addımlamışdım... İt kimi vengildeyib deyindiyini eşitsem de, mehel qoymamışdım... Otağıma keçib içeriden qapını bağlamışdım... Ne qeder olmasa, özümü qorumalı idim... Kişilerden ne desen gözlemek olardı... Otağımı seliqeye salıb üzerimi rahatlamışdım... Telefonda şen mahnı qoşub sesini en yüksek tona qaldırmışdım... Acığa özüm de möhkemden oxuyurdum... Bunu etmekle Famile onun dünenki sözlerini vecime almadığımı göstermek idi niyyetim... Beyem dünen olanları önemsemirdim ki? Eksine... Bütün kelimeler qelbime ox kimi sancılıb kesik atmışdı... Bundan sonra min ömür de yaşasam, bele alçaldıcı sözleri unuda bilmezdim... Qapının möhkem çırpılmasını eşidib Familin getdiyini anlamışdım... Her şey bir yana bizim bu emosiyalarımızın cezasını qapı çekirdi... Axırda dözmeyib sınacaqdı... Lap ev başıma uçsa da, Famile icaze vermeyecekdim ki, meni sındırsın... Men ele ata- ana ile baş etmişdim... Familden 10 çömçe artıq olan qardaşa baş qaldırmışdım... Bunlara da dözecekdim... Ta ki üreyim söz kesiklerinden paramparça olana kimi dözecekdim...
Bir hefte idi ki, Famille eyni evi paylaşan

[1] 2 3 ... 6 >>