Bölüm 7
2 gün idi ki, fikirden ne yeye bilirdim, ne de başımı neylese qarışdırırdım... Bütün günü öz taleyimin derdini çekirdim... Eger Familin gezdiyi vardısa, çetin eve yığışardı... Lap eve yığışsa da, meni görecek gözü vardı ki? Elacı olsa, bir qaşıq suda boğardı... Bele davam etse, biz boşanacaqdıq... Boşanmaq Azerbaycan kimi yerde damğa sayılırdı... Kim alardı boşanmış qızı? Ne olsun ki, Familin eli- elime deymemişdi... Buna kimi inandıra bilerdim? Heç kimi... Lap oğlan inansa da, heç bir valideyn övladına boşanmış qız almazdı... Hele Gence kimi yerde... Her halda boşansam, günah mende görülecekdi... Axı bizim millet ne olsa, gelinden bilir... Qız yaxşı olsa, dolanardı deyir çoxları... Qınamaq bizim milletin qanında var... Men neyi qoyub, neden danışıramdım... Guya valideynlerim meni boşanmağa qoyasıdırlar? Meni öldürerler, amma bele şeye razı olmazlar... Telefonumda her zaman şen mahnılar dinleyen Narden indi qemli notlara özümü köklemişdim... Telefonumda seslenen musiqini ifaçı ile birge oxuyub doluxsunurdum... Bir defe üzüm gülmeyecekdi? Niye menim qarşıma yaxşı insanlar çıxmırdı ki? Qapının sesine telefonda mahnını söndürüb ayağa qalxmışdım... Qapıya yaxınlaşıb gözlükden baxanda Arize xalanı görmüşdüm... Biz evlenenden beri bir defe olsun bu qadın evimize ayaq basmamışdı... Her gün zeng edib hal- ehval tutardı... Amma biz teze evliyik deye narahatlıq vermek istemeyib gelmezdi... Derinden nefes derib üzüme gülüş qonduraraq qapını açmışdım... Qaynanamla görüşüb içeri devet etmişdim... Divanda otuzdurub çay süfresi de hazırlamışdım...
- Qızım, gel otur hele yanımda... Men çay içmeye gelmemişem ki... Dedim, hele gedim baxım Narden balam necedir... Yamanca sınıxmısan... Familin qulağını burum gerek... Bele arvad saxlamaq olar? Üzün bir damcı qalıb... - Arize xala meni yanında otuzdurub saçıma tumar çekerek danışırdı... Men öz anamdan bele istilik görmemişdim heç...
- Arize xala, men yaxşıyam... Esas siz necesiz? Niye gelmirdiz? Menim de neçe vaxtdır evde

[1] 2 3 ... 5 >>