. Arize xala nazımla oynayırdı... 22 illik heyatımda mene bele nevaziş gösteren olmamışdı... Ele qaynatam da meni xoş dille dindirerdi... Familden xeberim yox idi... Guya mene Famil lazım idi axı... Rahat oturmuşdum da özümçün...
- Arize xala, olar men Şelaleni görmeye gedim? - neçe gündür burada olsam da, utanırdım bunu dilime getirmeye... Hem de meni görmeye gelen qohum- qonşu derdinden başım açılmamışdı...
- Niye olmur ki, menim balam? Elbette, olar... Şelale qızıma da salam deyersen... - Arize xalanın sözlerinden sonra Şelalegilin qapısının önünü kesdirmişdim...
- Nar... Ele darıxmışdım ki... - Şelale meni qucaqlayıb üz- gözümü öpüşlere qerq etmişdi...
- Can... Men de darıxmışdım... Burax hele içeri keçim... - Şelale ile içeri keçib yerimizi rahatlamışdıq... Onun tekidi ile olanları yeniden danışmışdım...
- Senin bu erin ya kimlese gezir, ya da üzdeniraqlara qoşulub... - Şelalenin zarafatla dediyi söze ikimiz de qeh- qehe atıb gülmüşdük... O zaman hardan bileydim ki, başıma gelecekler heç de gülünecek hadiseler olmayacaqdı...
Şelale ile derdimi bölüb meslehet almışdım... Nede olmasa, ağıl ağıldan üstün sayılırdı... Aşağı enib eve gelen kimi Arize xaladan heç xoş olmayan xeber eşitmişdim...
- Qızım, hazırlaş , Famil gelib seni eve aparacaq... - yene dörd divar arasında tenha günlerim başlayacaqdı... Hazırlaşıb Famili gözlemişdim... Famil gelen kimi eve getmek istediyini deyib Arize xala üstüne danışsa da, içeri keçmemişdi... Bir neçe deqiqelik eyni maşını bölüşsek de, lal- dinmez dayanmışdıq... Ne danışaydıq? Beyem biz bir- birimizi incitmekden başqa sözler bilirdik ki? Eve çatan kimi otağıma keçib yatmışdım... Qulağım qapıda olsa da, Famil getmemişdi... Heç olmasa, neçe zamandan sonra evi olduğu ağlına gelmişdi...
2 gün idi ki, öz qapalı dünyama geri dönmüşdüm... Heyatım öz neqativ axınına doğru sürüklenmeye başlamışdı... Famil ne ecebse, evde geceleyirdi... Bunda Arize xalanın payı olduğunu anlayırdım... Men heç ne danışmasam da, deqiq Arize xala