Bölüm 8
Bütün geceni gözümü yummamışdım... İndi menim heyatım nece olacaqdı? Ne edecekdim? Nece yaşayacaqdım? Bütün bu sualları özüme bir neçe defe versem de, cavab tapmaqda çetinlik çekirdim... Bu veziyyeti kime ne şekilde izah ede bilerdim axı? Kim mene inanardı? Valideynlerime desem ele düşünecekdiler ki, boşanmaqçun bunu edirem... Hem de her kes bizi normal evli cütlük hesab edirdi... Kaş ilk gece Familin mene toxunmadığını anama deyerdim... İndi bunun peşmanlığını çekirdim... Bu meseleni Familin valideynlerine heç deye bilmezdim... Bes nece olacaqdı? Bele erle ömrümü çürüdecekdim? Bütün bu qarışıq fikirler arasında heleki susmaq qerarını vermişdim... Bir aylıq evli gelin boşansa, alem qarışacaqdı... Bunu göze ala bilmezdim... En azından 3 aya kimi gözleyecekdim... Dişimi etime sıxıb 2 ay döze bilerdim... Guya boşanıb evimize qayıtsam, ne olacaqdı ki? İndi Famille baş edesi idimse, eve qayıtsam 3 insanla baş etmeli olacaqdım... Hele anamın neler deyeceyini, günümü nece qaraldacağını düşündükce bu evde başım- qulağım dinc formada yaşamağı üstün tuturdum... Bu hereketimi bilen kimse meni qınayardı, belke de... Amma menim anlayışlı valideynlerim yox idi ki, derdimi dinleyib qerar versinler... Menim her şeraitde terefimi saxlayıb anlayış gösteren doğmalarım yox idi... Gece boyunca yatmadığımdan beynimin içini duman almışdı sanki... Yerimden qalxıb üzerimi geyinerek otaqdan çıxmışdım... Hamama keçib el- üzümü yuyaraq metbexe yollanmışdım... İçeri keçdikde masa arxasında oturan Famili gördükde çaşqınlıq yaşamışdım... Dünen gördüklerimden sonra onun üzüne baxmağa utanırdım... Hem de içimde Famile qarşı ikrah hissi yaranmışdı... Ancaq mene valideynlerimin davranışları çox şeyi öyretmişdi... Meni dinlemeden cezalandırmalarından sonra qerar vermişdim ki, men insanlara qarşı bunu etmeyecem... Stul çekib Familden bir az aralıda üzüm ona sarı oturmuşdum...
- Bağışla... - başı aşağı şekilde sözlediyi sözden nece utandığını anlamışdım...
- Olan olub, keçen keçib... Bundan

[1] 2 3 ... 6 >>