e yemek yemeyimizi teklif etmişdi... Ne qeder istemesem da, eve getmeyime qarşı çıxmışdı... Restoranda texminen 1 saata yaxın oturub eve yola düşmüşdük... Qapının önüne çatdıqda saatın ona yaxınlaşdığını görsem de, ele de mehel qoymamışdım... Onsuz da, Famil bu saatda evde olmurdu... Başqa da hesabat vereceyim insan yox idi... Qapını açıb içeri keçmişdim... Bu günki gezinti son bir ayda eve qapandıqdan sonra mene çox gözel teesir bağışlamışdı... Ehvalım yükselmişdi...
- Yaşamaq seninle xoşdur mene... Xoşdur mene... Xoşdur mene... - mahnı oxuya- oxuya işığı yandırıb ayaqqabılarımı çıxarıb qonaq otağına keçmişdim... Elimi atıb işığı yandıran kimi alqış sesini eşidib çantamı yere salmışdım...
- Bravo!!! Deyesen, yaman xoş olub sene onunla yaşamaq!!! Bu saatda haradan gelirdin? Dayan... Qoy men texmin edim... Menim veziyyetimi öyrendikden sonra özüne sağlam kişi axtarışına çıxmışdın... Nede olsa, erli qadınsan... Heç kim senin veziyyetini sorğulaya bilmez!!! Bravo!!! Bravo!!! - sözlerini söyleyerek addımlayıb qarşımda dayanmışdı... Meni alqışlayıb ele eyni sözü tekrarlayırdı...
- Famil, senin ağlın başında deyil!!! Şelale ile mağazaya getmişdik!!! Meni başqaları ile sehv salma!!! Danışığını bil!!! - ne olsa da, onun tehqirlerine dözmeye mecbur deyildim...
- Behaneni de hazırlamısan? He? Yalançının şahidi yanında olar!!! Kimi aldadırsan? Qarşında neçe dene cinayetkar danışdıran adam var!!! Heç onlar meni aldada bilmeyib!!! - bir neçe gün önce üzünde peşmanlıq oxuduğum insanın gözünden od yağırdı indi... Onsuz da, Familin xesteliyi baresinde oxuyanda bele insanların özlerine inamları olmadığından qarşısındakı şexsleri beyinlerinde formalaşdırdıqları fikirlerle ittiham etdiklerini öyrenmişdim... Famil indi mehz bunu yaşayırdı...
- Beyninde uydurduğun cefengiyyatları dinlemeye halım yoxdur... - sözümü deyib arxamı dönüb otağıma getmek istesem de, Famil barmaqlarını qoluma keçirmişdi...
- Hara qaçırsan? - arxadan eyilib qulağıma pıçıldamışdı...
- Xestesen? Burax!!!