sonra ne edeceyimize qerar vermeliyik... Men bilmirem ne deyim... Seni anlamıram... Hisslerini de başa düşmürem... Ancaq men özüme bele heyat arzulamıram... Normal aile isteyirem... Uşaqlarım olsun isteyirem... Senin veziyyetini kimese demeyecem... Amma bir neçe aya ayrılsaq yaxşıdır... - içimdekileri udub susmaqdansa, danışaraq her şeyi aydınlaşdırmağı seçmişdim...
- Men bele olmaq istemirem... Bundan çox utanıram... Amma özümden asılı deyil... Seni de bedbext etdim... Mama meni evlendirmek istediyini deyende razılaşdım... Fikirleşdim ki, evlensem içimdeki bu hisslerle baş ede bilerem... Hem de bu veziyyeti gizli saxlayırdım... Eyni şekilde davam etdirmekçün evlenmeyi seçdim... Ancaq olmur... Heç bir qadına qarşı içimde duyğular formalaşmır... Her defe seni gördükce öz veziyyetimi xatırlayıram... Eslinde, menim esebim sene yox, özümedir... Bunun müalicesi var... Emeliyyat da oluna bilerem... Ancaq hekime getsem, her kes bilecek... Men polisem, atam vezifeli insandır... Bunu kimse bilse, biabır olarıq... Sene qerarından dön demirem... Ancaq bir neçe ay bu sirri saxla... Sonra ayrılarıq... Sen öz heyatını qurarsan, men de bu xestelikle yaşayaram... - Famile üreyim ağramışdı... O da insan idi... Kim bele olmaq isteyer ki? Bu da xestelik sayılırdı... Azerbaycanda camaat ne deyer fikrine göre Familin veziyyetinde olan neçe insan vardı, kim bilir...
- Famil, sen ne zamandan belesen? - her şeyi öyrensem, belke ona xeyrim deyerdi...
- Uşaq olanda atam meni heyete çıxmağa qoymurdu... Kişi nedir, uşaq kimi küçede qaçmaq nedir deyirdi... Oğlanlara baxdıqca onlara qarşı simpatiyam yaranmışdı... Onları özümden üstün bilirdim... Axı men heç zaman onlar kimi öz üreyim isteyeni edib, üreyim isteyen oyunları oynaya bilmeyecekdim... Böyüyüb mektebe getdikce oğlanlar mene mamauşağı deyib öz aralarına almırdılar... İlk defe altıncı sinifde oxuyanda bir qızdan xoşum gelmişdi... Uşaq ağlı ile içimde ona qarşı sevgi yaratmışdım... Bir gün qıza mektub yazıb gizlince kitabının

<< 1 [2] 3 4 ... 6 >>