lazımdır... Xeste olduğumun ferqindeyem... Amma lenet olsun ki, elimden heç ne gelmir... Sen Cabirden sonra bunları danışdığım ilk insansan... Hetta bele söhbet etdiyim ilk qızsan... Bağışla ki, senin de heyatını mehv etmişem... - Famil danışdıqca beynimde min fikir dolanırdı... Onu anlayırdımmı? Ne yalan deyim ki, yox... Onun hisslerini özünden savayı heç kes anlaya bilmezdi... Amma ona yazığım gelmişdi... Xeste insana nece qışqırıb- bağırıb heyatımı mehv etdiyini tekrar- tekrar deyeydim ki? Yıxılanı bir de men baltalayası deyildim... Famil sözlerinden sonra menim susqunluğumu görüb metbexden çıxmışdı... Eşitdiklerimden sonra ne deyim, nece deyim, bilmirdim... Bundan sonra heyatıma nece davam edeceyimle bağlı fikrim yox idi... Familin danışıqları beynimi qarışdırmışdı... Bildiyim tek şey heleki bu evde yaşayıb öyrendiklerimle bağlı susacağım idi...
4 gün idi ki, Famil gece eve gelib seher men oyanmadan gedirdi... Ne danışırdıq, ne de qarşılaşırdıq... Menimçün olanları qebul etmek çox çetin idi... Familin xeste olduğunu bilsem de, bu şekilde yaşamaq istemirdim... 1- 2 aya onunla danışıb boşanacaqdım... İnternet vasitesi ile Familin xesteliyini araşdırdıqda bele insanların uzun müddetlik müalicelerden sonra sağala bileceklerini öyrenmişdim... Bezileri ömrü boyu müalice alsalar da, düzelmirdiler... Mense özüme bele aile heyatı dilemirdim... Başqaları aileye, uşağa qarışdığı halda men üreyimi didib göz yaşı içinde heyat keçire bilmezdim... Ayrılsam, ere gedib, uşağa qarışa bilmeyecekdim, belke de... Amma heç olmazsa, Famille birlikde bu girdabın içinde boğulmaqdan özümü xilas edecekdim... Bu gün Şelalenin tekidi ile onunla birge mağazaya geyim almağa gedecekdim... Famille danışmadığımdan ona xeber vermemişdim... Hazırlaşıb evden çıxmışdım... Şelale ile görüşüb ayağımıza su gelene kimi geyim mağazalarını gezmişdik... Şelale xalası qızının nişanı üçün gözel geyim almışdı... Saat sekkize yaxınlaşdığından eve getmek istesem de, Şelale kiçik restoranların birinde yemek

<< 1 2 3 [4] 5 6 >>