Möminləri düşündürən əsas suallardan biri bundan ibarətdir: Niyə qıldığımız bütün namazlarda diqqətimizi bir yerə toplaya bilmirik, qıldığımız hər namaz bizə ləzzət vermir? Niyə özümüzü hədislərdə buyurulduğu kimi meracda və ya Allahın hüzurunda, Onunla söhbət edirmiş kimi hiss etmirik?

Axı namaz insana xüsusi mənəvi həzz, rahatlıq gətirməlidir. Axı müqəddəslərimiz, peyğəmbər və imamlarımız, övliya və alimlərimiz namaz zamanı özlərini bu dünyadan kənardakı kimi hiss edirdilər. Hətta İmam Əlinin (ə) ayağına batmış oxu o səcdədə ikən dartıb çıxartmışdılar və o həzrət heç nə hiss etməmişdi. Onlar bu məqama necə nail olmuşdular? Niyə biz bu məqama çata bilmirik? Bizə mane olan nədir? Bu kimi suallar hər bir mömini təbii olaraq narahat edir və onda bir günahkarlıq duyğusu yaradır. Elə saytımızın sual-cavab bölməsinə gələn suallarda da bu mövzu ilə tez-tez rastlaşırıq.

Bu sualın ən gözəl cavabını İmam Zeynül-abidinə (ə) aid olan dualardan birində tapa bilərik. Bu dua o həzrətin ən məşhur səhabələrindən biri olan Əbu Həmzə Sümalinin adı ilə adlandırılır. Əbu Həmzə Sümali rəvayət edir ki, İmam Zeynül-abidin (ə) ramazan gecələrində çoxlu namaz qılar, sübh vaxtı bu duanı oxuyarmış. Bu duanın həcmi böyükdür, məşhur dua toplularında, o cümlədən, “Məfatihül-cinan”da tam şəkildə verilib. Duanın bir yerində İmam buyurur:

“İlahi! Mən nə zaman özümü hazırlayıb, Sənin qarşında namaz qılıramsa və minacat edirəmsə (Səni səsləyib dua edirəmsə), məndə halsızlıq yaranır, Səninlə minacat etmək imkanını məndən alırsan. Nədəndir ki, hər zaman “batinim (iç dünyam) düzəldi, tövbə edənlərə yaxınlaşdım” deyə düşünürəmsə, mənə bir bəla üz verir, ayaqlarım dolaşır, Sənin hüzurunla mənim aramda bir maneə yaranır?”

Burada diqqət yetirilməsli məqam budur ki, bəzən məsumların kəlamlarında onların özləri haqqında tənqidi fikirlərə rast gəlirik. İmamlar Allah dərgahında günahlarının bağışlanması üçün ağlayıb tövbə edir, savablarının azlığından, əməllərinin qəbul olmayacağından narahatlıq