n diger küncünde yerimi rahatlamışdım... Evden qaçsam da, öz heyatımdan hara qaça bilerdim ki? En yaxşısı olanlarla üzleşmek idi... Bir neçe deqiqe susqun veziyyetde qalmışdıq...
- Dünen etdiyime göre üzr istesem de, yersizdir... Sen burada yaşadıqca, gözümün önünde olduqca her bir hereketinde beynimi müxtelif fikirler dolduracaq... Bu menim özümden asılı deyil... Men beleyem deye başqası ile münasibet quracağın fikri beynimi didir... Bu şeraitde men özümü yeniden idare etmeye bilerem... İstesen, ele bu gün seni evinize aparım... Sonra da boşanarıq... Narahat olma... Men her kese izahat verib senin sehvin olmadığını deyecem... Ya bu veziyyetimi bildirerem, ya da sene xeyanet etdiyimi deyerem... - Famil gözlerini yere dikib bir nefese cümlelerini qurmuşdu... Barmaqları ile oynamasından heyecanlı olduğunu anlamışdım... Dünen elini türümoya çırpdığından üzerinde kiçik yaralar göze deyirdi...
- Men gede bilmerem... Hem sen veziyyeti bizimkilere açıqlasan, her şeyi vaxtında dememişem deye valideynlerim meni öldürerler... Lazım deyil heç ne... 2-3 ay birlikde yaşaya bilerik... Sonrası Allah Kerimdir... - Familin dediyi her iki variant indiki vaxtda mene uyğun deyildi... Eger Famil her şeyi danışsa, menim anam alemi dağıdardı... Hele başdan her şeyi deyib ayrılmamışam deye günümü qara ederdi... Anama beled idim... Bilse ki, Famil mene toxunmayıb ve men bununla bele dilimi udub heç kime heç ne danışmamışam qonşuları başımıza yığardı... Mene bu lazım deyildi... 2-3 ay sonra yola getmedik, ya da Famil meni sevmir deyib ayrıla bilerdim... O zaman da veziyyet çox da ferqli olmayacaqdı... Amma en azından anam " Başın işlemir... Vaxtında deyerdin... Onda qız kimi ikinci defe ere getmeye şansın olardı..." Sözlerini işe salıb meni alçaltmayacaqdı... Ancaq geleceyi görmek qabiliyyetim olsaydı, Familin teklifini qebul edib sonra olacaqları engelleyerdim...
- Gözel qoxursan... - Familin sözlerinden çaşqınlıq yaşayıb nezerlerimi üzünde cemlemişdim...
- Ne? - teecübümü dilime