n son şey idi... Metbexde günorta yemeyini yemek istesem de, iştahım çekmirdi... Tabaqdakı yemeye baxıb düşünceler arasında qeyb olmuşdum... Qapının sesine gerçek heyata qayıtsam da, " Kim gele biler" fikri beynimde yanıb sönmüşdü... Dehlize çıxıb gözlükden baxdıqda Şelaleni görüb hardasa rahatlamışdım... Qorxurdum ki, Şelale anama nese deyib üstüme gönderer... " Yeqin, meni fikrimden döndermeye çalışacaq yene... " düşünüb qapını açmışdım... Qarşımda Şelaleni ve kenarda dayanıb odlu baxışlarla üzüme baxan anamı gördükde ayaqlarım yere mıxlanmışdı... Anamın kenarda dayanıb gözlükde onu görmeyimi engellemesinden menim rahatlığımı pozan qorxuduğum veziyyetin başıma geldiyini anlamışdım...
Oxuyub beyenen her kese minnetdaram... Bol- bol fikirlerinizi