Bölüm 11
Famili gördükde özümü günahkar hiss etmişdim... Bütün her şey ferqli ola bilerdi... Başqa formada ayrıla bilerdik...
- Oğlum... Bala, düzünü de anana... Derdin nedir senin? - Arize xala yerinden dikelib gözlerini Famile dikmişdi...
- Ne derdi olacaq? Kişiliyi yoxdur!!! - anam yene diline acı biber sürtmüşdü...
- Mama!!! - anama baxıb göz ağartmışdım...
- Ne ele baxırsan? Yalandır? Kişi olan seni yanında qız saxlamazdı!!! Kül senin qız başına!!! Vaxtında susdun... Hemin vaxt veziyyeti başa salsaydın, indi bele olmazdı!!! Ağılsız!!! - anam menim üstüme danışanda ağına- bozuna baxmazdı... İndi de yanımızda olanlara mehel qoymadan meni alçaldırdı...
- Mama... Ne isteyirsiz? Niye bele edirsiz? Başa düşün!!! Famil isteyerek bele olmayıb ki!!! İnsanlıq halıdır!!! Anlayın!!! Bezmişem daha bele sözlerden!!! Bezmi... - sözümü bitirmeden Semed üstüme qalxıb mene sille çekmişdi...
- Senin başına daş salacam!!! Onda bileceksen ki, bezmek nedir!!! Qudurğan!!! - meni qolumdan tutub yere vurmuşdu...
- Qalx!!! Senin bu yalanlarının cezasını gerek çoxdan vereydim!!! - ele de bağırırdı ki...
- Semed!!! Sen kimsen ki, Nardeni menim evimde vurasan? - Famil Semedin üstüne cumub onun yaxasından yapışmışdı...
- O...ş!!! Arvad!!! Sen mene xodlanırsan? - Semed sözlerini deyib Famili iteleyib sille vurmuşdu...
- Semed!!! - atamın sesine Semed dişlerini qıcayıb kenara çekilmişdi...
- Gösterecem sene!!! - Famil sözünü deyib men terefe gelib dayanmışdı... Bayaq yerden qalxıb kenara çekilmişdim...
- Bağışla... - bundan başqa heç ne deye bilmezdim... Sözlerimi pıçıldayıb başımı aşağı dikmişdim...
- Senlik bir şey yoxdur... - Famil, deyesen, taleyi ile barışmışdı...
- Narden!!! Gedirik!!! Birde bu eve ayaq basmayacaqsan!!! - atamın sözlerinden canıma qorxu düşmüşdü... Bilmirdim, ne edim... Bir terefde Famil, diger terefde ailem vardı... Men boşanmaq isteyirdim... Famile qarşı qetiyyen hisslerim yox idi... Bir tek yazığım gelirdi... İçimde onu anlayırdım... İkimiz de

[1] 2 3 ... 5 >>