de ailemiz terefinden bedbext edilmişdik... Belke de, Famil sağalardı... Ümid etmekle can çıxmaz her halda... Amma bele şeraitde özümü günahkar sayırdım... Famili valideynlerinin yanında qoyub getmeye üreyim el vermirdi... Men yanında olsam, Arize xalagile her şeyi daha normal terzde başa sala bilerdik...
- Narden heç yere getmir!!! - Familin sözlerinden teecüb yaşayıb baxışlarımı üzünde cemlemişdim...
- Nece yeni getmir? Sen kimsen ki buna qerar veresen? Gel, ay qız!!! Gel de!!! Hele gözünü dikmisen ona!!! - anam ireli gelib meni çekişdirmeye başlamışdı...
- Mama... Burax!!! - dartınsam da, anamın elinden çıxa bilmirdim...
- Nardeni buraxın!!! Menim arvadımı heç yere apara bilmezsiz!!! - Famil bunu niye edirdi, anlamırdım... Yeqin, özüne dayaq nöqtesi axtarırdı...
- Sen kişisen ki, arvadın olsun!!! - Semed yene susa bilmemişdi...
- Semed!!! Sene söz düşmez!!! Men sözümü dedim!!! Nardeni aparıram!!! Ele sabah boşanma erizesi verecem!!! Men qızımı neve görüm deye ere vermişem!!! Bele heyat lazım deyil Nardene!!! - atam ele danışırdı ki, eşiden de deyerdi, menim yaxşılığımı düşünüb her zaman...
- Dedim ki, get... - Famil sözünü bitirmeden neçe deqiqelerdir susan qaynatam yumruğunu masaya çırpmışdı...
- Famil!!! Sene bundan sonra söz düşmez!!! Ramiz, aparın qızı!!! Sabah da erize verin!!! Yanınızda üzümüz qaradır!!! Söz tapmıram demeye... Haqqınızı Halal edin... - bu sehneni görmek lazım idi... O boyda kişi ele sıxılıb danışırdı ki... Bele yerde deyibler ki, övlad valideyni her yola aparar...
- Ata... - Famil gücle bu sözü pıçıldamışdı...
- Mene ata deme!!! Menim daha senin kimi oğlum yoxdur!!! Men boyda kişini biabır eledin!!! Tfü senin kişiliyine!!! Men de her yerde öyünürem ki, oğlum var... Allah sene lenet elesin!!! - qaynatam çox ağır sözler demişdi... Eslinde, valideynlerin en böyük sehvi uşaqlarını anlamamaqdır... Bele etmekle psixologiyası pozulmuş insanı daha beter hala saldıqlarını anlamırdılar...
- Burax!!! Burax da, ay mama... - ne qeder