burduğundan gözüm sulanırdı... Qışqırsam da, buraxmırdı...
- Burax!!! Eclaf!!! - esebimden Semede ne dediyimi özüm bele qavramırdım...
- Ne dedin sen? - sözünü demeyi ile Semed meni sertce yere tullayıb tepik vurmuşdu... Atam bizi eve getirib çıxıb getmişdi... Buna göre de, Semedin qorxacağı heç kes yox idi... Anamınsa men ölsem de, vecine olmazdı...
- Öldürecem seni!!! Biabır eledin bizi!!! - Semed meni yerden qaldırıb üzüme sille çekmişdi...
- Mama... Burax... - qorxudan ve zerbelerden tir- tir esirdim...
- Ay bala... Elini buna göre qana bulama... Onu, onsuz da, Allah vurub... - anam otağa keçib Semedi çekib aparmışdı... Yene de sözleri ile qelbimi kesib doğramışdı... Hemişeki kimi oğluna göre çalışırdı... Men yerde üzüm- gözüm qan içinde yatarken anam Semede can yandırırdı... Yerde uzanıb ağlamağa başlamışdım... Bir neçe deqiqe ağladıqdan sonra belimin ağrısına mehel qoymadan divara teref sürünmüşdüm... Elimi divara atıb ayağa qalxaraq gücle hamama gelib çıxmışdım... El- üzümü yuyub öz otağıma keçmişdim... Anamgilin sesi yataq otağından gelirdi... Bu nece ana idi? Menim bu veziyyetimde niye dayağım olmurdu? Guya ne vaxt dayaq olmuşdu ki mene? Heç vaxt!!! Hemişe Semed vardı onunçun... Qapımı kilitleyib yataqda uzanmışdım... Gözümü qaranlıq divara zilleyib fikir deryasında batmışdım... Bundan sonra ne olacaqdı? Heyatım hansı axına doğru sürüklenecekdi? Bele ailede xoşbextlik qapımı çalacaqdımı? Bütün bunları zaman gösterecekdi...
Sehere kimi yatmamışdım... Dünen Semed ele zerbeler vurmuşdu ki mene gece boyunca bedenim sızıldamışdı... Familin veziyyeti meni çox narahat edirdi... Göresen, evde ne demişdiler ona? Başa düşmüşdülermi onu? Gözümün qarşısına Familin dünenki halını, Arize xalanın veziyyetini, anamın, qardaşımın etdiklerini getirib bütün geceni ağlamışdım... İndi gözlerim ağrayırdı... Gözümün içi sızıldayırdı... Otaqdakı saata nezer saldıqda on ikiye yaxınlaşdığını görmüşdüm... Sırf anamla üz- üze gelmeyim deye otaqdan heç çıxmamışdım... Ancaq