Sən hələ ana bətnindəsən. Sən hələ 9 ay orada olacaqsan. Müəyyən ömür yaşayacaqsan. 9 aylıq həyatın sonunda nəsə olacaq. Sən bunu bilmirsən. Amma nəyinsə olacağını bilirsən. Mütləq nəsə olacaq. Sən ya öləcəksən, ya da diriləcəksən. Amma sən hələ orada ‐ ana bətnində azad və xoşbəxtsən. Sənin üçün Cənnət də elə buradadır. Yeməyin yanında, içməyin yanında. Narahat edənin yox. Arada özün üçün təpik də atırsan. Bəzən nəsə xoşuna gəlməyəndə, bəzən isə elə‐belə, kef üçün. Yəni mən də varam. Sənin var olduğun yerdən başqa da həyatın olduğunu bilirsən, dərk edirsən. Sanki bunu bir yerlərdən də eşitmisən. Amma görməmisən deyə inanmırsan. İnsan belədir də. Yalnız gördüyünə inanar. İnandığını görməsə içinə şəkk‐şübhə dolar. Bəlkə elə deyil, bəlkə mən düz bilmirəm. Bəlkə bundan sonra həyat yoxdur. Bu nə qəribə taledir. Mən axı hələ yaşamaq istəyirəm. 9 ay nə ömürdür ki? Səni nəsə gözlədiyini bilirsən. Və bu nəsə bir gün mütləq baş verəcək. Bir az qorxu, bir az ümid, bir az həyəcan, bir az maraq, nə isə...

...Gözləyirsən.
Gözləməkdən başqa əlindən nə gəlir ki? Hə, bir təpik vurmaq. Bu da sənin üsyanındır. Sən də belə üsyan edirsən. İstəmirəm, getmirəm desən qulaq asacaqlar bəyəm? Səndən soruşmayacaqlar. Sənin üçün bu ölüm mütləqdir. Onun hansısa mürəkkəb bir çətinlikdən keçdiyini bilirsən. Sən o yolu da tanıyırsan. Sonda sənə həyat, Cənnət, xoşbəxtlik vəd edildiyini də eşidirsən, bilirsən. Amma inanmırsan. Axı görmədiyinə necə inanasan. Sənin görmədiyin dünyadan səslər də gəlir, xəbərlər də. Səni bətnində gəzdirən qadın səni həsrətlə gözləyir. Tez-tez sənə nağıllar pıçıldayır, sənə vədlər verir. Sən ona da inanmırsan. O qədər verdiyi andları pozanlar olub ki. Necə inanasan? Həqiqəti bilmək üçün onu görmək lazımdır. Hər gördüyün isə həqiqət deyil.

Nə isə... vaxt gəldi...
Getdin ölməyə... sağ ol ana vətən, sağ ol Cənnət, sağ olun qayğıma qalanlar mən ölürəm... Artıq sizi bir də görməyəcəyəm. Haqqınızı halal edin. Sən ey göbək bağım, sən ey məni bu dünya ilə axirətə