men ora gelirem... Pul yoxdur üstümde... Gelende yığacam, düşüb verersiz de... - sözümü deyib zengi sonlandıraraq telefonu Şelaleye qaytarmışdım...
- Narden, istesen, mende pul var... - Şelale qorxa- qorxa cümleni qurmuşdu...
- Senden heç ne lazım deyil mene!!! - sözümü deyib pilleleri enerek yola çıxmışdım... Yaxşı ki, taksi tapa bilmişdim... Yol boyunca ağlamışdım... Özümden asılı deyildi... Göz yaşlarım sözüme baxmamışdı... Gör, Famili ne hedde çatdırmışdılar ki, bunu etmişdi... Men Famili güclü biri zenn edirdim... Sen deme bunlara dözmek onun elinde deyilmiş... Özümü ele günahkar hiss edirdim ki... Menim dilimin güdazına getmişdi Famil... Xestexananın önüne çatıb sürücüden telefon isteyerek Arize xalaya burada olduğumu xeber vermişdim... Bir neçe deqiqe sonra Familin bacısının yoldaşı olan Rızvan pulu getirib sürücünü yola salmışdı... Familgil bir bacı, bir qardaş idiler... Bacısı Aida Familden yaşca böyük olduğundan 4 il qabaq aile qurmuşdu... İndi uşağı da var idi... Allah her kese eyni tale yazmır... Bacısı xoşbext olsa da, Famil bu heyatın girdabında özüne düzgün yolu tapmayan insana çevrilmişdi... Rızvanın ardından yeriyib üçüncü mertebeye çatdıqda dehlizin sonunda- Ranimasiya otağının önünde stulda bir- birine sarılıb ağlayan Aida ile Arize xalanı görmüşdüm... İçimde nelerse qopmuşdu... Qaynatam ise kenarda durub gözünü yere dikmişdi... Dağ boyda kişi sanki 2 günün içinde 10 il qocalmışdı...
- Qızım... Famil heç yaxşı deyil... Seni bize tapşırıb ölümü seçdi... - Arize xala meni gören kimi üstüme qaçıb boynuma sarılaraq feryad etmeye başlamışdı... Menim demeye sözüm yox idi... Bir ananı hansı yolla teselli etmek olardı ki? Arize xala meni çekib skamyada yanında otuzdurmuşdu...
- Nar... Qardaşım öle biler... Veziyyeti yaxşı deyil... - Aida da meni qucaqlayıb ağlamışdı... Eyni mehlede yaşadığımızdan Aida ile aram yaxşı idi... Aida çox üreyitemiz, ağıllı qız idi... Meni de çox isteyirdi...
Xestexanada günortanı axşam etmişdik... Hekimler bize heç