toplamışdı... Men keyleşmiş şekilde etrafa baxsam da, olanları qebul ede bilmirdim... Qaynatam hönkürerek üreyini tutub yere yıxılmışdı... Aidanı Rızvan ne etse de, sakitleşdire bilmirdi... Hekimler qaynatamı otağa alıb qaynanamla baldızıma ise mecburi şekilde sakitleşdirici vurmuşdular... Olanlar mene çox ağır gelirdi... Ne qeder istesem de, ağlaya bilmirdim...
- Narden, yaxşısan? - Rızvan halımı görüb meni silkelemeye başlamışdı...
- Meni evime apar... - sözlerimi pıçıldayıb susmuşdum... Rızvan neyi nezerde tutduğumu anlayıb qolumdan tutaraq meni ayağa qaldırmışdı... Key- key etrafa baxıb xestexanadan çıxaraq Rızvanın maşınına oturmuşdum... Rızvan maşını işe salıb yola düzelmişdi... Yol boyunca ne o danışmışdı, ne de men... Binanın önüne çatan kimi maşından enib Rızvanı gözlemeden eve keçmişdim... Qapı açıq idi... Yaxşı ki qonşular bir- birini tanıyırdı... Burada soyğun nadir hallarda baş vererdi... Eve keçib ayaqqabılarımı çıxarmadan Famil yatan otağa üz tutmuşdum... Otağa keçende keçmiş gözümde canlanmışdı... Dolabı açıb yuyub ütüleyerek asılqandan asdığım paltarlara el gezdirmişdim... İnsanın ölümü sen deme göz ile qaş arasında imiş... Bir vaxt Famil geyinecek deye hazırladığım paltarlar indi bu dolabı dolduracaqdı... Yatağa yaxınlaşıb küncünde oturmuşdum... Yerde derman qabları qalmışdı... Tumbanın üzerinde iki dene kağız vardı... Elime alıb baxdıqda birinin üzerinde " Nardene" yazısını görmüşdüm... Diger kağızı heminki yerine qoyub yazılanları oxumağa başlamışdım...
" Narden... Heç bilmirem sözlerimi haradan ve nece başlayım... Men bu heyatda bir çox sehvler etmişem... En böyük sehvim ise seni çıxılmaz yolu olmayan heyatıma daxil etmeyim oldu... Özüm bedbext idimse, seni de bedbext eledim... Bağışla meni... Eger bacarsan, BAĞIŞLA... Gerek biz bu şeraitde rastlaşmazdıq... Allahın qismeti... Men sene yaxşı heyat yoldaşı ola bilmedim... Bilirem ki, sözlerimle seni çox incitmişem... Belke de, içinde mene qarşı böyük kin var... Heç düzgün hereketler