heç bir iş görmədiyini dərk etdi. Əslində həyatını ölməkdən qabaq itirdiyini başa düşdü. Bu, ona daha çox ağır gəlirdi. Bir anlıq gözləri parıldadı. Bu qədər ümidsiz olmamalı idi. Axı o müsəlman idi. Deməli, ölümdən sonra həyatın olduğuna inanırdı. Ölüm hər şeyin sonu demək deyildi. Əksinə ölüm başlanğıc idi. Ancaq… Gözləri parıldadığı kimi tez də söndü. İslam dininə inanırdı, ancaq dinə ayıracaq vaxtı heç olmamışdı. Təqaüddə olsaydı, bəlkə, namaz qıla bilərdi. İş tempinin aşağı düşməsindən qorxaraq və çox sevdiyi siqaretindən ayrılmaq çətin olar deyə oruc tutmamışdı. Həcc mövsümü də geridə qalmışdı. O, tuta biləcəyi budaqları bir-bir qırmışdı. Bəhanə uydura bilmirdi. Rəbbinə nə deyəcəkdi? Xəstə deyildi, məhbus deyildi, cahil deyildi.
Öz-özünə: «Axı necə olub ki, bunları düşünməmişəm?» — deyə soruşdu. Susdu. Gözyaşları yanaqlarına süzülərkən maraq və qorxu hissinin tərk etdiyi bədənini əzab və peşmanlıq hissi bürümüşdü. Ulduzlu və sakit bir gecə idi…
O, üç ay bundan əvvəli fikirləşirdi. Üç ay əvvəl ona zəng edən şəxs bir daha ona zəng etməmişdi. Ertəsi gün isə mart ayının 3-ü idi. Gözlənilən gün gəlib çatmışdı. Əgər üç ay əvvəl olsaydı, polis idarəsinə müraciət edər və həmin günün başa çatmasını gözləyərdi. İndi isə bundan narahat deyildi. O, əvvəllər baş vermiş və aradan qaldıra bilmədiyinə inandığı xəta və günahlarına görə narahatlıq keçirirdi. Ölüm qorxusu artıq onu tərk etmiş, yerini üç aydır ki, yenidən tanıdığı və çox sevdiyi rəbbinə qarşı böyük bir üzrxahlıq tutmuşdu.

Bu üç ay sanki həyatını yolunaqoyma imtahanı olmuşdu. Həyat yoldaşı ilə münasibətləri qaydasında idi, gözəl idi. Əvvəllər mübahisə mövzusuna çevirdiyi şeylərin nə qədər kiçik və əhəmiyyətsiz olduğunu dərk etmişdi. Uşaqları ilə maraqlanmış, onlara həyatları boyu faydalanacaqları nəsihətlər vermişdi. Artıq ailə üzvləri yenidən bir arada olmaq üçün axşamın düşməsini səbirsizliklə gözləyirdilər. Yemək masasında başlayan söhbət yuxusuz gecələrə qədər davam edirdi. Həmişə təxirə saldığı bir