r etmiş onur başını tutub kənara çəkilmişdi. Səsinə hamı ətrafına toplaşanda Firuzə yavaşca aradan çıxaraq qaçmışdı. Həm əsəbi həm ağlamaq istəyirdi. Elə ağlayırdı da. Özünü güclə evə atıb hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Kənanı, Onuru elə hey söyürdü. Firuzə harada səhv elədiyini düşünürdü. Heç kimin gözünə batmadan sakitcə işini görmək istəyərkən başına gələnlər onu bezdirmişdi. Kənanın və Onurun oyuncağı olmuşdu sanki. Özünə söz verdi ki,bundan sonra heç birinə dəyib toxunmayacaq, hansı biri söz desə başını aşağı salıb çıxıb gedəcəkdi. Ağlamaqdan halsız düşmüş bədəni yenicə yuxlayırdı ki, telefon zənginə gözlərini açdı.
- Alo...Ata?!
- Qızım.. nəhayət.. necəsən?
- Yaxşıyam.. sən nömrəni haradan tapdın.
- Bilirsən ki, bu mənim üçün su içmək kimi bir şeydir. Yerini də tapmışam. Amma yenidən qaçma deyə gəlmədim.
- Ata..
- Xahiş edirəm dinlə.. burada sənin heç bir günahın yoxdur qızım. Sən mənim var yox bircə balamsan. Başqa da heç nə bilmirəm.
- ....
- Ağlama.. heç kim. Heç nə sənin o göz yaşından dəyərli deyil.
- Amma...
- Amması yoxdur. Qaytı gəl evə.. səni gözləyirəm.
- Yox.. Bağışla qayıda bilmərəm. heç kimin üzünə baxa bilmərəm.
- Qızım bəsdir. Sənlik bir şey yoxdur. Heç kim sənə nəsə demir. Deyə də bilməzlər.
- Yox ata bağışla. Qayıtmayacağam. Sağol..
- Dəstəyi asma... Firuzə.. heçmi haqqım yoxdur üzərində.
- ...
- Axı biz heç vaxt ayrı dolaşmazdıq. Hara getsəm dizimin dibindən ayrılmazdın.
- Yalvarıram. Bir daha axtarma məni.. mən..mən sənin də üzünə baxa bilmərəm. bağışla
Firuzə dəstəyi asınca daha da hönkürərək ağladı. Bu gecə onunki ağlamaqdan gəlirdi.. səhəri güclə başa vurub şişmiş gözlərlə hamıdan tez şöbəsinə gəlmişdi. Qarşısındakı boş vərəqi qara qələmlə xətləyə xətləyə fikrə getmişdi. Ağlamaqdan şişən göz qapaqları ağır ağır düşüb qalxırdı. Içəri girən salam versə də o heç kimi eşitmirdi deyə salamı almırdı. Kiminsə çiyninə toxuması ilə diksindi
- Yaxşısan?
- Nə?
- Deyirəm yaxşısan?
- Ömər qorxutdun məni. Səhərdən