Bölüm 13
Dünen Familin 40 merasimi olmuşdu... Uzaq ve yaxın qohumlar gelmişdi... Ancaq menim valideynlerim bu ay yarımdan çox müddetde ne gelmişdiler, ne de meni itirib- axtarmışdılar... Çox teesüf... Bele valideynlerin övladı olduğumçun utanırdım... Keçen vaxt erzinde Arize xalagile dayaq olmuşdum... Valideynçün övlad derdi en ağır beladır... Arize xala menimle danışıb teselli tapırdı... Her kelime başında " Sen menim qızımsan... "deyirdi... Mense heyatımdakı boşluğu Familin ailesi sayesinde doldururdum... Yene metbexde iş görüb başımı qatırdım... Ev işlerinden savayı meşğuliyyetim vardı ki? Qapının döyülmesini eşitsem de, Arize xala - men açaram... - dediyi üçün metbexden çıxmamışdım...
- Narden... Qızım... - Arize xalanın sesine elimdeki bıçağı kenara qoyub kranın altında elimi yuyaraq otağa keçmişdim... Gözüm divana sataşdıqda atamı ve qardaşımı görüb olmayan kefim daha beter menfi notlara köklenmişdi...
- Qızım, gel yanımda otur... - atamgilin qarşısındakı divanda oturan qaynatam meni görüb yanında boş qalan yere eli ile vuraraq oturmağımı işare etmişdi... Özümü ele alıb keçib qaynatamın yanında oturmuşdum... Arize xala da qaynatamın diger terefinde eyleşmişdi... Başımı dik tutub nezerlerimi atam ve qardaşımın üzünde gezdirirdim... Semed mene öldürecekmiş kimi baxırdı... Ele men de ondan geri qalmırdım...
- Ramiz, niye gelmisiz? - qaynatam ne qeder temkinli insan olsa da, atamgilin susması hamımızın olan- qalan sebrimizi erşe çekmişdi...
- Biz ilk önce başsağlığı dileyirik... Allah rehmet elesin... Sonuncu qeminiz olsun... - yaman yerde axşamladıq... İnsan ne qeder üzsüz olardı ki? Camaatın cavan oğlu ölüb, bunlar qırxı çıxdıqdan sonra başsağlığı arzulayırlar... Valideynim olsalar da, onların bu hereketinden içim sıxılmışdı... Atamın evezine men utanıb yerin dibine keçmek istemişdim...
- Allah bütün ölenlere rehmet elesin... - qaynatam yaxşı insan idi ki, sert danışmırdı... Düzdür, oğlunu öz acı dilinin ucbatından itirmişdi... Amma bu o demek