deyildi ki, qaynatam pis insandır... Kim olsa tek oğlunun bu veziyyetini çetin hezm ederdi...
- Biz Nardeni evimize aparmağa gelmişik... Besdir daha size yük oldu... Qırx çıxana kimi el- oba qınağını nezere alıb gözledik... Ancaq Nardenin yeri bundan sonra valideynlerinin yanıdır... - bu vaxta kimi ölmüşem- qalmışam deye maraqlanmayan atam indi ayılmışdı...
- Ramiz, Narden bize Familin yadigarıdır... Bundan sonra Narden bizim qızımızdır... O istemeyince heç yere buraxan deyilik qızımızı... - qaynatamın meni bele sahiblenmesine içden- içe sevinmişdim...
- Mence, Nardene en rahat yer öz qanından- canından olan insanların yanıdır... He, bacı? Düz demirem? - Semed mene sert baxış atıb bu şekilde qorxudacağını düşünürdü...
- İndi bacın olduğumu xatırladın? Çox gözel!!! Men heç yere getmirem!!! - daha özümü saxlaya bilmezdim...
- Qudurmusan? Xodunu alacam indi!!! - Semed elini qaldırıb üstüme hücum çekdikde qaynatam da ayağa durub qarşıma keçmişdi...
- Semed!!! Sen kimin evinde kime el qaldırırsan? Nardeni eşitdiz!!! Gedin!!! Bir de sizi qapımda görmeyim!!! - qaynatamın sözü ile atam ayağa qalxıb Semedi yanına çekmişdi...
- Tfü senin bala üzüne!!! Bizi evinden qovan insanların qoltuğunu seçdin... Atalıq haqqımı Halal etmirem sene!!! İndiki bele oldu, ölsem qebrimin üstüne de gelme!!! - atam sözünü deyib otağın qapısına yönelmişdi...
- Men sizden ne atalıq görmüşem ki, haqqdan danışırsız? Heç gelmerem de!!! Allaha şükür edirem ki, o zindana qayıtmaqdan canımı qurtardı!!! - men ki Narden idim... Bu dilimi qeti uda bilmezdim... Atam heç ne demeden Semedin qolundan tutub arxasından çekerek dehlize çıxmışdı... Qapının çırpılması ile gözlerimin dolması bir olmuşdu... Bununla da, valideynlerim meni heyatlarından silmişdiler...
İki gün idi ki, üzüm gülmürdü... Gündüzler kefsizliyimi gizlemeye çalışsam da, gece yerime uzananda göz yaşlarımda boğulurdum... Buna sebeb valideynlerim idi... Belke de, heyatımı kim bilse, bu halıma göre meni qınayardı... Ancaq nede

<< 1 [2] 3 4 ... 7 >>