valideyn lazım da deyil!!! Menim Allahım var!!! Allah meni kömeksiz qoymayacaq!!! Amma sizin etdiklerinizi de yanınıza qoymayacaq!!! - sözümü deyib Arize xalanın qolundan yapışaraq pillelere yönelmişdim...
- O Allah sene qenim olacaq bir gün!!! İnşallah, hemin gününün xeberi mene çatar!!! - anamın arxamdan etdiyi bed duanı eşitsem de, süretle diger binaya keçib eve girmişdim... Arize xalaya fikir vermeden hamama keçib qapını kilitleyerek ağlamağa başlamışdım... Anamın sözleri qulaqlarımda eks- seda verdikce üreyim patlayırdı... hele övladını itirmiş anaya neler demişdi... Bele doğman olunca tek qalmaq yaxşıdır... Ailemi bundan sonra tamamile silmişdim...
Qaynatam işden çıxmışdı... Gencedeki bütün mal- mülkünü satıb pulu bank hesabına yatırmışdı... Bir tek bu ev qalmışdı... Eşyalarımızı yığıb hazır etmişdik... Onsuz da, yalnız geyim- keçimlerimizi toparlamışdıq... Sabah Bakıya gedirdik... Seher tezden Familin qebrine gedib vidalaşmışdıq... Onsuz da, Arize xalagil yene Genceye arabir gelecekdiler... Mense kim bilirdi bir daha haçan bu torpaqlara ayaq basacaqdım... Bu uğursuz şehere uzun müddet gelmek istemirdim... Otaqda dolabları bir daha nezerden keçirib neyise unudub- unutmadığımı yoxlayırdım... Arize xalagil evde yox idiler... Qaynatamın buradakı qohumları ile sağollaşmağa getmişdiler... Qapının sesini eşidib dehlize çıxmışdım... Aidagil gelecekleri üçün onlar olduğunu düşünüb gözlükden baxmadan qapını açmışdım... Qarşımda Şelaleni gördükde çaşqınlıq yaşamışdım... Şelale bu müddet erzinde heç vaxt qarşımıza çıxmamışdı...
- Narden... Eşitdim ki, sabah gedirsiz... Seninle bu şeraitde ayrılmağa üreyim el vermedi... İcaze ver, içeri keçim, danışaq... - Şelale menim susduğumu görüb özü söhbete başlamışdı... Dilinin dolaşması heyecanlı olduğunun xeberçisi idi...
- Neye gelmisen ki? Ele bilirsen, olanlardan sonra seni bağışlayacam? Sene göre bir insan öldü!!! Bunu başa düşürsen? Men özümü bağışlaya bilmezken seni nece bağışlayım? Heç vaxt!!! Bir de heç vaxt

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 >>