bizim üçün.
- Özün üçün..ok? biz deyə bir şey yoxdur.
- Yaxşı özüm üçün gəl..off.. sizdə Iranda hamı belədir.
- Necə?
- Tərs?
- Mən tərs deyiləm. Özünə bax sən.
- Nə eşitmədim?
- Heç nə.
- Vızıldamasan eşidəcəyəm də.
- Tövbə tövbə... bax, yekə oğlansan hətta yekə kişisən. Sən yaşdakılar artıq övladını məktəbə aparır. Sənsə mənimlə dirəşmisən. Yaxşı mən səhv elədim. Vurmamalıydım, amma məni məcbur etmişdin. Sən olma başqa biri ol eyni şeyi edəcəkdim.
- Bəlkə yemək yeyək. Bu gecəni heç olmasa didişə didişə yola verməyək.
- ....yaxşı.
Kənan nə qədər cəhd etsə də Firuzı onun bütün suallarına qısaca hə ya da yox arada bir sənə nə cavabını verirdi.
- maşAllah çox söhbətcilsən.
- Söhbət eləməyə gəlməmişəm.
- Firuzə, ola bilər başda bir az yaxşı tanışlıq olmadı, amma mən istəmirəm düşmən olaq. Hə etiraf edirəm səhv elədim. Amma gəl unudaq hər şeyi. Dost olaq...
- ....
- Elə baxma.. səmimi deyirəm.
- ...dost?
- Hə.. bax bu da dost olmağımızın şərəfinə sənə kiçik bir hədiyyə.
- Hədiyyə?
- Robot kimi təkarar eləməkdənsə aç bax..
Firuzə qarşısına qoyulan tüdn məxməri qabı əlinə alıb açdığında gördüyü hədiyyə qarşısında sadəcə qaşlarını çatdı.
- Bu nədir?
- Bəyənmədin? Sənin üçün xüsusi düzəltdirmişəm. Yəni dünyaya daha bir bənzəri yoxdur. Firuzə qaşlarla bəzətdirdim.
Firuzəyi qaşlarla bəzədilmiş boyunbağı göz qamaşdırırdı. Bəlli idi ki, bunu düzəldən usta işini biləndir. Amma bu göz qamaşdıran daşqaşla bəzədilən oyunbağı Firuzə üçün boyuna keçirilən halqadan başqa bir şey deyildi.
- Çox sağol, əziyyət çəkmisən, amma mənə lazım deyil. Sənin itin deyiləm bunu boynuma salıb sənə tabe olam.
- Başa düşmədim.
- Başa düşülməyən bir şey yoxdur. Hədiyyəni qəbul etmirəm. Neynəməyə çalışırsan sən? Bu hədiyyə, dost olmaq təklifi, restoranı bağlatmaq. Nədir dərdin?
- Sadəcə sülh bağlamaq istəyirdim. Amma bəyənmədinsə başqa bir şey düzəltdirərik. Bu dəfə sənin zövqüncə olar.
- Hələ də anlamamaqda inad edirsən. Istəmirəm. Başa düşürsən.. istəmirəm.