Məcburiyyət

10- cu bölüm

Aradan bir neçə gün keçsə də Nə Onur nə Kənan Firuzənin sözlərinə əhəmiyyət vermədən öz bildiklərini etməyə davam edirdilər. Təbii ki, bir – birilərindən xəbərsiz. Kənan güllərini göndərməyə davam edir, Onur isə dayanmadan Firuzənin qarşısına çıxırdı. Firuzə özünə söz vermişdi heç birinin hərəkətinə əhəmiyyət verməyəcəkdi. Amma bilmirdi ki, belə etməklə hər ikisini özünə daha da cəlb edir. Firuzənin tək istəyi səssiz səmirsiz işində çalışmaq, bir müddət sonra buralardan çıxıb getmək idi. özü də anlamadan düşdüyü oyunlardan bezmişdi. Ona görə, heç kimə demədən ayrı şirkətlərə iş üçün müraciət etmişdi. Amma miqrant olduğundan, işə götürmə prosesləri çətin başa gəldiyindən heç kim bu işə baş qoşmaq istəmirdi. Təcrübəsi də az olduğundan yanaşanlar olmurdu. Bu günlər ərzində əhvalsız olduğundan ona dayanmadan söz atan Ayşə belə dəyib toxunmurdu. Əhvalsız olanda Firuzə çox əsəbi olur hər kəsi acılayırdı. Nahar vaxtı hər kəs yeməyə qalxarkən o bağçaya çıxıb boş oturacağın ən küncündə əyləşdi. Təmiz hava və təklik bu saat ən çox istədiyi şey idi. Onun bu halı Kənaın gözündən yayınmırdı. Hiss edirdi ki, nə etsə də Firuzə ona əhəmiyyət verirmirdi. Nə əsəbiləşir nə də Kənanın istədiyi kimi onun jestlərinin qarşısında əriyib gedirdi. Firuzənin bağçada oturduğunu pəncərədən görən Kənan tərəddüd etsə də üzünə hiyləgər gülüş qondurub yanına getməyə qərar verdi.
- Mən elə bilirdim güllər xoşuna gələcək mənə aşiq olacaqsan?
- Aha elə bu saat. Hər gül göndərənə aşiq olmurlar.
- Bəs kimə olurlar?
- Sənə yüz fazi yox qalanını bilmirəm.
- Çox qəddarsan.
- Kim kimə nə deyir.
- Səni çox incitdim hə?
- Gələndə nərdivandan düşüb eləməmisən?
- Ciddi soruşuram.
- Məni heç kim incidə bilməz. Sadəcə əsəblərimi korladın.
- Hmm.. mən üzr istəmirəm heç vaxt.
- Gözləmirəm də.
- Çox şirindilsən.
- Çox nəzakətlisən.
- Mənimlə dirəşməyin Firuzə xanım.
- Siz də mənimlə söz güləşdirməyin Kənan bəy.
- Yaxşı...yaxşı...yenə başlamayaq. Dediyim kimi