kitablardan, hədislərdən başqa kitablara-filan marağı olmayıb. Onsuz da çox get-gəlli olmadığı, qonşuluqda yaşayan bibilərinin də evlərində ayağını kəsib. Sayı üçü keçən bibilərindən biri hətta qardaşı oğlunun artıq həyatda olmadığını unudub, ondan şikayətləndi də: «Böyük qardaşları bizə gəlirdi, amma o ayda-ildə bir dəfə gələrdi. Onda da qapıdan qayıdardı».
Yeniyetməlik çağındakı bütün oğlanlar kimi davalı filmlərə baxıb, Van Dammı, Silvester Staloneni, Brüs Lini kumir bilib, sevib, onlara oxşamaq istəyib. Başqa necə ola bilərdi axı: Bir yanında dünyanı xilas etməyə girişən film qəhrəmanları, bir yanda isə hər gün televizorda göstərilən faciəli kadrlar Xocalı, 20 yanvar faciələri, qaçqın düşərgələri, çadır şəhərcikləri
Ömründə bircə dəfə qol qaldırıb, oynayıb Mübariz. Toyda yox, toya gedən, çal-çağıra qoşulan deyilmiş. Ömründəki bircə dəfə oynamağı da birinci sinifdə oxuyanda, «Əlifba» bayramında olub. Qəfil o vaxtlar çox dəbdə olan, dillərdən düşməyən «Əsgər marşı»nı səsləndiriblər. Mübariz hamıdan birinci oynayıb o marşa. Üstəlik, atası Ağakərim kişini də oyuna dəvət eləyib. Zorla yerindən qaldırıb atasını. Məcbur «Əsgər marşı»na oynadıb kişini....
İdmanla uşaqlıqdan məşğul olmağa başlayıb. Qardaşı Bəhruz idmançı imiş. Ona deyib ki, məni də öyrət. Məktəbin idman zalında bir yerdə məşq eləməyə başlayıblar. Aylarla məşq eləyiblər. Sonra Bəhruz əsgər gedib. Və qayıdanda evin sonbeşiyini tanıya bilməyib: sısqa, cılız Mübarizin əvəzinə boy-buxunda, əzələdə özündən qat-qat iri, möhtəşəm bir oğlan çıxarıblar onun qarşısına. Qardaş həvəslənib:
- Bəlkə səni idman institutuna qoyaq? deyib.
Mübariz isə etiraz eləyib:
- İdmançı, idman müəllimi olmaq üçün də savad lazımdı. Mənim savadım yoxdu axı. Çox da idmançı kimi bədənim var
Və əsgərliyə də bu görkəmdə, bu gücdə, bu iradədə gedib Mübariz.
Cəbhə bölgəsinə düşmək istəyib. Ordumuzdakı bəzi «qeyri-rəsmi qanun»lardan yaxşı başı çıxan Mübariz evdəkilərə bərk-bərk tapşırıb ki, onun yaxşı yerə düşməyi üçün heç kimdən