Milli Qəhrəman Mübariz İbrahimovun həyatı haqqında Bir igidin manifesti - Həyat Hekayəsi
Jurnalist deyil, oğlunu itirmiş valideynlərə başsağlığı vermək istəyən el adamı kimi getdim Mübarizgilə. Qardaşımla və təsadüfən Biləsuvar rayonunda dincəlməyə gəlmiş yazıçı Pərviz Cəbrayılla. Nə qara, rəsmi paltar geyindim, nə başımı örtdüm. Saxtakarlığın yeri deyildi. Qıvraq şalvarda, qoluaçıq köynəkdə getdim onun evinə. Üzümə baxacaqlarsa, elə bu paltarda baxsınlar. Yox, baxmayacaqlarsa, deməli, mən doğrudan da onun doğmalarının diqqətinə layiq deyiləm,
Əliabad kəndində Mübarizgilin evinin yerini bizə elə onun özü verdi. Yol uzunu bütün darvazalara vurulumuş şəkilləri tutub, getdik və Mübarizgilin evinə çıxdıq.
Kasıb, səliqəsiz həyət. Həyətin yeganə lüksü olan daş hasarın isə Mübarizin ölümündən sonra tələm-tələsik hörüldüyü hiss olunur.
Bu gün düz 39-cu gündür ki, o şəhid olub. Sabah qırxıdır. Sabah yas çadırı, həyət, ev, küçə izdihamla dolacaq. Ağlaşma səsi, vurnuxma bu həyəti, yas çadırını, kəndi başına alacaq. Amma bu gün, Mübarizin ölümünün 39-cu günündə qurulub, hazır dayanmış yas çadırının altında atası Ağakərim kişi, qardaşı Bəhruz tək-təkcənə oturmuşdular, vəssalam.
Həyətə utana-utana keçdim. Camaatın oğlu ölmüşdü, mənsə başsağlığına gəlmişdim. Nə qədər böyük acizlik, nə qədər rəzil bir şeydi doğmasını itirmiş adama başsağlığı vermək. Bacarırdın, xilas eləyəydin, bacarmamısansa, bir qıraqda utan, vəssalam…
Salamlaşan kimi Ağakərim kişinin ürəkdən və əsl qonaqpərvərliklə dediyi «xoş gəlmisiniz» sözü məni şillə kimi tutdu. Pərvizlə qardaşım kişilərin yanında qaldılar. Mənsə biş-düş yerində əlləşən qadınlardan birinə qoşulub, içəri, Mübarizin anasının yanına getdim.
Məni içəri aparan qadın ən yaxın qohumların arasında oturan Şamama xalanı göstərib, «Mübarizin anası odur» dedi. Sakitcə, fağır-fağır oturan qadın başı ilə salamlaşdı. Yaxınlaşıb üzündən öpdum və yas məclisi üçün uyğun olmayan paltarıma görə qadınların hamısından üzr istədim. Tez-tələsik cavab