vardır.
Ekspertlər yaşadığımız pis hadisələr üçün bir yas dövrü yaşanması lazım olduğunu və bunun da normal olduğunu ifadə edirlər. Bu yas dövrü 3 gün ilə 3 ay arasında dəyişməkdə. Yaşanılan hər mənfilik əslində bir zədə və bədənimizin bu zədəyə verdiyi reaksiyalar fərqli. Üstəlik bu reaksiyalar da adamdan adama görə dəyişməkdə. Bir insanın asanlıqla başa çıxa biləcəyi bir problem/sualın bir başqası üçün içindən çıxılmaz bir hal ala bilir.Başımıza gələ biləcək ən mənfi hadisə olaraq gördüyümüz, bir yaxınımızı itirmənin yaşatdığı stres üçün belə tanınan müddət üç ay.
Maraqlı olan çox əhəmiyyətli bir nöqtəni xatırlatmaqda fayda var. Yaşadığımız hər zədədə beynimizdəki bəzi hüceyrələr ölür. Qısaca bir zədə beynimizdə ən az 4000 neyronun yəni sinir hüceyrəsinin yox olmasına səbəb olur və bu ölən hüceyrələrin yerinə yenilər/yeniləyəri gəlmir.
O zaman bir şeyə kədərlənərkən ya da bəzi mövzuları özümüzə dərd edərkən bir dəfə daha düşünməmiz lazımdır. Düşünməliyik və özümüzə ‘Bu hadisə mənim ən az 4000 hüceyrəmi yox etməmə dəyərmi' sualını soruşmalıyıq.Köhnələrin ‘gəncliyinizin qiymətini bilin' dəmələrinin altında yatan niyə/səbəb də bu əslində. Çünki bu sinir hüceyrələri yaşlılığımızda bizə lazım olacaq. Parkinson, Alzheimer kimi beyin mərkəzli narahatlıqlar yaşamaq istəmirsək hüceyrələrimizə sahib çıxmaq məcburiyyətindəyik. Həyatımızın dəyərini bilmək məcburiyyətindəyik.
Möcüzə olan bu həyatda sağlamlıqla var ola bilməkdir. Hər səhər gözümüzü yeni bir günə aça bilmək möcüzədir, gedə bilmək, nəfəs ala bilmək, yorulmaq, hiss etmək, duyğulanmaq və duyğularımız olduğunu bilmək möcüzədir. Həyatın özü möcüzədir.
Bu möcüzənin fərqinə vararaq yaşamaq lazımdır. Yaşanılan hər mənfiliyin və gözəlliyin dadını al/götürmək lazımdır. Mənfiliyin dadı olarmı? Bəli olar, hətta xüsusilə mənfiliklərin dadı olar. Pis olanların dadını al/götürməzsək gözəl olanların necə fərqinə vara bilərik?
Yaşamaq əhəmiyyətli bir fəaliyyətdir. Haqqını verərək yaşamaq gərək.
Kainatın hədiyyəsi