q yaşlarından ciddi mübarizələrdə yetkinləşmiş Əli (ə) üçün ev, rahatlıq adında məvhumlar əhəmiyyətsizdir. Fatimənin (ə) də taleyi olduqca məşəqqətli keçmişdi. Bu insanlar ruhən yetkinləşməkdədirlər və heç birində, o birini adi həyata qaytarası xüsusiyyətlər görünmür. Onların evinə öz şirin sözləri ilə, nəvazişləri ilə şadlıq gətirən yalnız Peyğəmbər (s) idi.

Peyğəmbər (s) onların xarakterindən gözəl xəbərdar idi. Həzrət (s) bilirdi ki, “onu sevənlər üçün adi həyat yoxdur və bu sevgi özü bir həyatdır”. Ona görə də Əli və Fatiməni (ə) yanına gətirib eynən öz otağı kimi, qapısı məscidə açılan bir ev tikir.

Üzbəüz iki pəncərə sanki danışan qəlbdir. Ata və qız qəlbi. Bu pəncərələr hər səhər üzbəüz açılır.

Hər sübh pəncərədən salam, təbəssüm,


Hər axşam gözlənir sabah gələn gün.

Bu pəncərəyə işarə ilə tarixçilər bildirirlər ki, həzrət Peyğəmbər (s) hər gün Fatiməni (s) soraqlayır və ona salam verirdi.

Maraqlıdır ki, nə üçün məhz Fatimənin (s) otağı məsciddə, Peyğəmbərin (s) otağı ilə divar-divara qonşu olmalı idi? Sanki, bu elə cəmi bir otaqdır, Peyğəmbər (s) ailəsinin otağı! Məhəmməd (s) ailəsində Əli (ə) ata, Fatimə (s) ana, Həsən (ə) və Hüseyn (ə) - oğul, Zeynəb və Ümm-Gülsüm isə qızdır.

Quran və hədislərdə haqqında danışılan “itrət” və “Əhli-beyt” - bütün çirkinliklərdən paklanmış dəyərlər, eləcə də Quran gələcək nəsillərin ixtiyarına verilmiş iki yadigardır.

Digər bir tarix başlanır. Yeni doğulan ulduzlar yeni üfüqlər açır. Məhəmməd (s) üçün həyatın mənası, İslam üçün höccət, bəşəriyyət üçün hər şey!

Hicrətin üçünci ili Həsən (ə) doğulur. Mədinə öz Peyğəmbərinin (s) sevincini bayram edir. Həzrət həyatında ilk dəfə, son ən ağır, məşəqqətli on altı ildən sonra şirin duyğular keçirir, ruhi yorğunluğu sakitləşir.

Fatimənin (s) evi şövqlə doludur. Ailə öz ilk övladını ağuşuna almışdır. Qulağına azan-iqamə oxunur, qırxılmış saçı ağırlıqda gümüş sikkə Mədinə fəqirlərinə paylanır.

Bir ildən sonra Hüseyn (ə) dünyaya göz açır. Artıq