cürətlə!
- Xanımlar!
- Mənə bax Ayşə, ağlın getməsin o biri işçilərə. Mənə sənin sözün, hərəkətlərin təsir etməz. Çünki mənim üçün əhəmiyyətli ola biləcək ən son insansan.
- Səni bilirsən neynəyərəm.
- Xanımlar! Indi ikinizi də qovacağam otaqdan.
- Bağışla Ömər.
- Sənə günün göstərəcəyəm firuzə xanım. Qorx məndən.
- Get başımdan.
- Ikiniz də susun. Ayşə otur yerində. Firuzə sən də mənimlə gəl.
Firuzə əsəbi halda bayıra çıxdı. Ömər onun qolundan tutub güclə saxladı.
- Dayan. Sinan bəyin yanına belə girmə.
- Anlamıram da bu qəzən dərdi nədir.
- Nə olacaq qısqanclıq. Qısa zamanda Sinan bəyin güvəncin Kənanın da sevgisin qazandın.
- Nə? Nə sevgisi. Ömər heç olamsa sən başlama.
- Nədir bəlkə yalan deyirəm. Dünən sizi balıq restoranıdna görüblər.
- Eee? Nə olsun?
- Necə nə olsun. O adam o restorana ancaq ailəsi ilə gedər. Yəni ən yaxınları ilə.
- Nə dəxli var restorandır da.
- Çox dəxli var. Adamın getdiyi xüsusi yerlər var. Səni də ora aparıb.
- Doğrudan
- Hə. Nə isə mənə qalmayıb. Gəl gedək. Ay layihəni unutdum. Sən öndən get gözlə qapıda, Mən gəlirəm.
Firuzə düşüncəli halda Sinan bəyin katibəsinin ynıan gedərkən, Ömər onun arxası ilə boylanıb Kənanın otağına üz tutdu.
- Kənan bəy.
- Gəl. Dediyimi elədin.
- Bəli elədim.
- Əla.. qarşılığını alacaqsan.
- Çox sağolun..
- Gedə bilərsən...ya da dayan. İnandı? Yəni üz mimikası necə idi.
- Əvvəl inanmadı amma sonda ağlına şübhə düşdü.
- Gözəl...get indi. Lazım olanda çağıracağam.
- Oldu..
- Hə, Firuzə xanım. Xanımlar üçün əsas odur ki, ona özəl olduğunu hiss elətdirəsən. Sən yavaş yavaş düşəcəksən tələmə.. az qalıb.. lap az...
***
- Ömər sən əminsən ki, Sinan bəy məni də çağırmışdı. Eləcə sən danışdın. Mənim danışmağıma ehtiyac qalmadı.
- Mən nə bilim. Adam səni də çağırmışdı.
- Hmm..maraqlıdır. heç mən tərəfə belə baxmadı. Görəsən niyə çağırmışdı ki?
- Işlər çoxdur, bunlar boş şeydi. Gəl gedək.
Firuzə yeni layihə üzərində çalışmağa başlamışdı. Bu müddət ərzində Kənan Firuzəni