döyülsə də Firuzə gəl təsdiqini eşitmədi. Bir daha döydü. Yenə səssizlik olunca qapını aralayıb içəri keçdi.
- Məni çağırmısınız.
- ....
- Kənan bəy.
Kənan üzü pəncərəyə tərəf dayanmışdı. Səsə dönüb Firuzəyə baxdı.
- Gəl...otur..
- Nəsə olub? Niyə çağırmısınız.?
- Nəsə olub? Səncə nəsə olmayıb?
- Yəqin dünənə görə, deyirsiniz. Neynim yuxum mənim üçün şirindir. Həvəsim də olmadı. Gəlmədim.
- Bu qədər bəsit
- Hə bu qədər bəsit.
- Hm.. başa düşürəm. yaxşı get.
- ...
- Get...gedə bilərsən.
- Anlamadım.
- Azadsan yəni, işinin başına dön.
- Heç nə deməyəcəksən.
- Nə deyim. Sevgimdən istifadə edib məni alçatdın. Sənə heç nə deyə bilmərəm. qürurumu ayaqlarını altına atacaq qədər sevirmişəm. mən də dünən gördüm.
- Hııı? Nə?
- Get, Firuzə. Tək qalmaq istəyirəm.
Firuzə çaşqın halda ayağa qalxıb geriyə baxa baxa otaqdan çıxdı. Şokun təsirindəykən Səlmanın ona yaxınlaşmasından diksindi.
- Nə oldu?
- Bu adam....qəribədir..
- Nə qəribədir?
- Normalda məni əncərədən aşağı atmalıydı. Amma ....
- Allah uzaq etsin.. o nə sözdür.
- Olmaya bu gerçəkdən....yox...yox bu ola bilməz. Onun sevgisi gerçək ola bilməz..
Bölümün