e yaman mehribanlaşmışdım... Bezen evdekilerin gözünü oğurlayıb ona kömek ederdim... Çox canayaxın, şirindil qadın idi... Cavanlıqda aile qursa da, eri xesteliye tutulub ölmüşdü... Uşağı da olmamışdı... Erini sevdiyi üçün daha sonralar evlenmeyib bu evde işe düzelmişdi... Amin onun elinde böyümüşdü... Bu qadın Amini o qeder çox isteyirdi ki... Her iki cümlesinden biri Aminle bağlı olurdu...
- Xala, metbexde işiniz qurtardı?
- He, qızım... Qurtarıb... Niye soruşdun? Yene mene kömek etmek isteyirdin?
- Yox, gözel xalam... Bu gün Aygün xaladan icazemi almışam... Tort hazırlayacam... Sen keç otur, men işimi rahat görüm... Olar? - yazıq görünüş alıb üzümü Nazperi xalaya çevirmişdim...
- Niye olmur ki? Men burada oturaram... Sen rahat işini gör... Bilirsen, Amin de ölür şirin şeylerden ötrü... Hele şokoladlı, meyveli tort xestesidir... Gelib tort görse, ele sevinecek ki... Özü de Amin çölde- bayırda yemek yeyenlerden deyil... Ne olsa da, eve qaçar... Aygün buna özü deyen kimi arestokrat aileden qız almaq isteyir... Ancaq o findufirişlerin ev işlerinden, yemekden ne başı çıxır axı? Onları burax küçeye o mağaza senin, bu salon menim gezsinler... Amine senin kimi ev qızı lazımdır... Men onun üreyindekini de bilirem... Amin ele qızları beyenen deyil... Ele bu yaşına kimi buna göre evlenmeyib de... Vaxtında oxumaqdan başı açılmadı ki, kimese baxsın... İndi de Aygün kimi gösterse, beyenmir. Beleleri gezib, özüne baxmaqdan meni de unudar deyir... Vallah, men onu gözel başa düşürem... Amin hemişe sade olub... Bu qeder pulun içinde heç vaxt erköyünlük etmeyib... Özü oxuyub o boyda beyin cerrahı oldu... İndi özü kimi çalışqan, gözü yüksekde olmayan qız axtarır... Elesini de bu şeherde çetin tapsın... Bakıya getse, senin kimi gözel- göyçek, ağıllı, terbiyeli ev qızı tapardı özüne... Vallah, men Aminin anası olsam, ele seni alardım oğluma... Kukla kimi qızsan... İkice ayın gelini olmusan cemisi... - başımı aşağı salıb işimi gördükde Nazperi xalanın sözlerini eşitdikce istilik