yazır, dərmanı atdıqdan sonra ağrıları keçir. Amma bu zamanda dərman hardadır?

Səhər yuxudan oyandım, sol tərəfimi hiss eləmirdim. Yatdığımız otağın pəncərəsinin şüşəsi üç ay əvvəl qırılıb. Şüşə də tapa bilmirik, heç yerdə yoxdur. Pəncərəni yorğanla bağlamağa çalışdıq. Amma faydası olmadı. Səhərə qədər külək, soyuq evin içinə dolub. Sol tərəfim işləmir. Yataqdan qalxdım, üzr istəyirəm ifadəmə görə, ayaqyoluna getdim. Çöldə də bir yağış yağır ki, tut ucundan göyə çıx, üstəlik su gəlmir. Otağa girdim, tir-tir titrəyirik. Bir az odun almışdıq, o da bitdi. Odun tapmırıq almağa.

Qəzetçi qəzet gətirmişdi. Hər səhər işə getməmişdən qəzet oxuyuram. Qəzetə baxdım, “Gözəllik müsabiqəsi”, “Galatasaray liqa çempionu oldu”, “Abidin Davər Şiləbinin gəmisi işlədilməyə-işlədilməyə çürüdü” kimi başlıqlar gördüm.

Özümü evdən çölə atmaq istədim. Elə evdən çıxırdım ki, icra məmuru və ev sahibinin vəkili gəldi. Kirayə borcumuza görə, ev sahibi bizi məhkəməyə vermişdi. Evdən aparacaq bir şey tapa bilmədilər. Heç vaxt istəməzdim ki, icra məmurları evimə gəlsin. Qorxurdum ki, aparacaq bir şey tapa bilməzlər, bu da mənim də qüruruma toxunar. Amma qorxduğum başıma gəldi. Vəkil:

— Bu divanı götürək,– dedi. Əlini divan bildiyi şeyə atmışdı ki, şəkər çuvallarının üstündəki köhnə şalvarlar, cırıq yorğanlar, əskilər ortaya töküldü.

Bu dəfə “Radio!” dedi. “Bu radio bəlasını əlimdən alsa idilər, rahatlaşardım. İlin on ayını təmirdədir. İşlə, qazan, radionun təmirinə ver. Onsuz da bizi bu hala gətirən o lənətə gəlmiş radiodur” deyə, düşündüm.

Qapıdan çıxarkən arvadım:

— Qız məktəbə getmir, – dedi.

— Niyə?

— İdman müəllimi şortik və ağ idman ayaqqabısı istəyib. Olmasa, dərsə buraxmayacam deyib.

— Yaxşı, yaxşı.

— Zeytun yağı da yoxdur.

Özümü evdən çölə atdım. Onsuz da işə gecikmişdim, öz-özümə “bu gün getməyim” dedim.

Yağış yağırdı. Bizim tərəfdən tramvayı yığışdırıblar. Avtobus da yarım saatdan bir gəlir, minmək mümkün deyil. Ağzına qədər dolu olur.