. Dolmuşlarda da vəziyyət eynidir.

Maşınlar yanımdan keçir, amma heç biri saxlamırdı. Su da yavaş-yavaş ayaqqabımın içinə dolurdu. İslandım. Tir-tir titrəyirdim. Bir dəliqanlı yanıma gəlib “bağışlayın” dedi. Mən saatı soruşacağını zənn etdim, amma cavan “dünənki futbol matçından xəbəriniz varmı?” deyə soruşdu.

Tövbə, Ya Rəbbi. Bir az daha yeridim. Bir az irəlidə çayxana var idi. Üst-başımdan su axa-axa ora girdim. Masaya oturub çay istədim. Yanımda da bu şillə vurduğum adam oturub qəzet oxuyurdu. Mən öz-özümə “mənim bu halım necə olacaq? Sonumuz necə olacaq?” deyə, düşünərkən, bu adam hirslə əlindəki qəzeti masanın üzərinə tulladı.

-İlahi, məmləkət uçuruma gedir,– deyə bağırdı.

Onun da mənim kimi dərdli olduğunu zənn etdim. Danışarıq, dərdimizi bölüşərik deyə,

— Nə oldu, əfəndim? Bağışlayın, işinizə qarışmaq kimi olmasın, amma nəyə bu qədər əsəbləşdiniz?

— Daha nə olsun, bəyəfəndi? Ölkədə hakim yoxdur! Varsa, namussuzam! Dünənki oyunda hakim yenə saxtakarlıq edib.

Bu sözdən sonra mənə nə oldu, bilmədim. Vallah, mən də heç nə anlamadım, rəis. Həyatım boyunca heç kəsə çırtma vurmamışam. Sanki bədənimdə hansısa bir düyməni basmışdılar. Sağ əlim elektrik vurmuş kimi, birdən-birə havaya qalxdı. Cənabi allah elə bil sağ qoluma Zal oğlu Rüstəm pəhləvanın qüvvətini verdi, bu adamın üzünə yağlı bir şillə çəkdim.

Mən inkar etmirəm, şilləni yapışdırdım. Amma istəyərək deyil, vallah- billah heç bir qəsdim yox idi. Hər şey iradəm xaricində baş verdi. Sonradan ağlım başıma gəldi. “Bu adam indicə məni parçalayacaq”, dedim ürəyimdə, qorxdum. Amma artıq olan olmuşdu.

Rəis yekəpərə baxıb, dişlərini qıcıdı. Sağ qolunun biləyini qaşıyaraq, ona “uzatmayın, barışın”, dedi.

Şilləni yeyən “barışmaram” deyə, etiraz etdi.

Əsəbləşən rəis üzünü çap maşınında yazan polisə çevirərək:

— Yaz! – dedi. “İddiaçı tərəf “məmləkət uçuruma gedir” demiş, məmləkətin yüksək mənfəətlərinə və hökumətin mənəvi şəxsiyyətinə …..”

Bir daha yekəpərə tərəf dönüb:

—