Çayxanada “şap” deyə, sillə səsi eşidildi. Nərd, domino, kart oyunu dayandı, danışıq səsləri kəsildi. Başlar səs gələn tərəfə çevrildi. Şilləni yeyən yekəpər biri idi. Şillə vuran isə əksinə, arıq, sısqa, balaca idi. Nəhəngin sol yanağında sısqanın barmaqlarının izi hələ də qalmışdı. Polis belə, bəli, polis belə bu barmaq izindən kimin vurduğunu asanlıqla aydınlaşdıra bilərdi.

Çayxanadakılar nəhəng kişinin bu sısqanı altına alıb, əzəcəyini zənn etdilər, amma belə olmadı.

Yekəpər “şikayətçiyəm” – deyə, bağırdı.

Heç kəsdən səs çıxmadı. O, daha sonra:

“Hamınız gördünüz” -deyib, boyu çiyinlərinə belə çatmayan sısqaya “getdik bölməyə” deyə, səsləndi. Sısqa əhəmiyyət vermədi.

Yekəpər sürətlə çölə çıxdı. Çayxanadakılar oyunlarına, söhbətlərinə davam etdilər.

Az sonra o, yanında bir polislə qayıtdı. Polisə sısqanı göstərib:

“Budur o!” – deyərək, oturanları göstərdi: “Bunlar da şahiddirlər”.

Polis sısqa ilə onu masalarına yaxın oturmuş dörd nəfərlə birgə bölməyə apardı. Bölmədə nəhəng kişi hələ də qıpqırmızı olan sol yanağını tutaraq, “rəis, bu adamdan şikayətçiyəm, məni şillələdi. Bunlar da gördülər”, dedi.

Rəis əvvəlcə zərərçəkmiş və təqsirləndirilənin, sonra şahidlərin adlarını çap maşınında yazdırdı. Zərərçəkmiş vuranı heç tanımadığını, şahidlər isə biz bir şey görmədik deyirdilər. Rəisin “şillənin səsini də mi eşitmədiniz?” sualına “yox” cavabı verirdilər. Şahidlər nə bir şey görmüş, nə də eşitmişdilər.

Qısa boylu arıq adam:

— Bəli, – dedi – inkar etmirəm. Bu adama yaxşı bir şillə vurdum.

Rəis niyəsini, bu adamla arasında problemin olub-olmadığını, onu təhqir edib-etmədiyini soruşdu.

“Aramızda hər hansı bir problem yoxdur. Mən heç onu tanımıram da”.

-Bəs, niyə vurdun?

Sısqa anlatmağa başladı:

“Dünən axşam işdən evə gəlib, gördüm ki, işıqlarımızı kəsiblər. Çünki pulunu ödəyə bilməmişdik. Bütün gecəni qaranlıqda keçirtdik. Gecə yata bilmədim. Anam da iki ildir xəstədir, mədə ağrısı öldürür zavallını. Həkim bir dərman