yazır, dermanı atdıqdan sonra ağrıları keçir. Amma bu zamanda derman hardadır?

Seher yuxudan oyandım, sol terefimi hiss elemirdim. Yatdığımız otağın penceresinin şüşesi üç ay evvel qırılıb. Şüşe de tapa bilmirik, heç yerde yoxdur. Pencereni yorğanla bağlamağa çalışdıq. Amma faydası olmadı. Sehere qeder külek, soyuq evin içine dolub. Sol terefim işlemir. Yataqdan qalxdım, üzr isteyirem ifademe göre, ayaqyoluna getdim. Çölde de bir yağış yağır ki, tut ucundan göye çıx, üstelik su gelmir. Otağa girdim, tir-tir titreyirik. Bir az odun almışdıq, o da bitdi. Odun tapmırıq almağa.

Qezetçi qezet getirmişdi. Her seher işe getmemişden qezet oxuyuram. Qezete baxdım, “Gözellik müsabiqesi”, “Galatasaray liqa çempionu oldu”, “Abidin Daver Şilebinin gemisi işledilmeye-işledilmeye çürüdü” kimi başlıqlar gördüm.

Özümü evden çöle atmaq istedim. Ele evden çıxırdım ki, icra memuru ve ev sahibinin vekili geldi. Kiraye borcumuza göre, ev sahibi bizi mehkemeye vermişdi. Evden aparacaq bir şey tapa bilmediler. Heç vaxt istemezdim ki, icra memurları evime gelsin. Qorxurdum ki, aparacaq bir şey tapa bilmezler, bu da menim de qüruruma toxunar. Amma qorxduğum başıma geldi. Vekil:

— Bu divanı götürek,– dedi. Elini divan bildiyi şeye atmışdı ki, şeker çuvallarının üstündeki köhne şalvarlar, cırıq yorğanlar, eskiler ortaya töküldü.

Bu defe “Radio!” dedi. “Bu radio belasını elimden alsa idiler, rahatlaşardım. İlin on ayını temirdedir. İşle, qazan, radionun temirine ver. Onsuz da bizi bu hala getiren o lenete gelmiş radiodur” deye, düşündüm.

Qapıdan çıxarken arvadım:

— Qız mektebe getmir, – dedi.

— Niye?

— İdman müellimi şortik ve ağ idman ayaqqabısı isteyib. Olmasa, derse buraxmayacam deyib.

— Yaxşı, yaxşı.

— Zeytun yağı da yoxdur.

Özümü evden çöle atdım. Onsuz da işe gecikmişdim, öz-özüme “bu gün getmeyim” dedim.

Yağış yağırdı. Bizim terefden tramvayı yığışdırıblar. Avtobus da yarım saatdan bir gelir, minmek mümkün deyil. Ağzına qeder dolu olur.

<< 1 [2] 3 4 >>