Dolmuşlarda da veziyyet eynidir.

Maşınlar yanımdan keçir, amma heç biri saxlamırdı. Su da yavaş-yavaş ayaqqabımın içine dolurdu. İslandım. Tir-tir titreyirdim. Bir deliqanlı yanıma gelib “bağışlayın” dedi. Men saatı soruşacağını zenn etdim, amma cavan “dünenki futbol matçından xeberiniz varmı?” deye soruşdu.

Tövbe, Ya Rebbi. Bir az daha yeridim. Bir az irelide çayxana var idi. Üst-başımdan su axa-axa ora girdim. Masaya oturub çay istedim. Yanımda da bu şille vurduğum adam oturub qezet oxuyurdu. Men öz-özüme “menim bu halım nece olacaq? Sonumuz nece olacaq?” deye, düşünerken, bu adam hirsle elindeki qezeti masanın üzerine tulladı.

-İlahi, memleket uçuruma gedir,– deye bağırdı.

Onun da menim kimi derdli olduğunu zenn etdim. Danışarıq, derdimizi bölüşerik deye,

— Ne oldu, efendim? Bağışlayın, işinize qarışmaq kimi olmasın, amma neye bu qeder esebleşdiniz?

— Daha ne olsun, beyefendi? Ölkede hakim yoxdur! Varsa, namussuzam! Dünenki oyunda hakim yene saxtakarlıq edib.

Bu sözden sonra mene ne oldu, bilmedim. Vallah, men de heç ne anlamadım, reis. Heyatım boyunca heç kese çırtma vurmamışam. Sanki bedenimde hansısa bir düymeni basmışdılar. Sağ elim elektrik vurmuş kimi, birden-bire havaya qalxdı. Cenabi allah ele bil sağ qoluma Zal oğlu Rüstem pehlevanın qüvvetini verdi, bu adamın üzüne yağlı bir şille çekdim.

Men inkar etmirem, şilleni yapışdırdım. Amma isteyerek deyil, vallah- billah heç bir qesdim yox idi. Her şey iradem xaricinde baş verdi. Sonradan ağlım başıma geldi. “Bu adam indice meni parçalayacaq”, dedim üreyimde, qorxdum. Amma artıq olan olmuşdu.

Reis yekepere baxıb, dişlerini qıcıdı. Sağ qolunun bileyini qaşıyaraq, ona “uzatmayın, barışın”, dedi.

Şilleni yeyen “barışmaram” deye, etiraz etdi.

Esebleşen reis üzünü çap maşınında yazan polise çevirerek:

— Yaz! – dedi. “İddiaçı teref “memleket uçuruma gedir” demiş, memleketin yüksek menfeetlerine ve hökumetin menevi şexsiyyetine …..”

Bir daha yekepere teref dönüb:

— Barışın!

<< 1 2 [3] 4 >>