Uşaq qaçarkən yıxıldı. Cadar olmuş sərt torpaq uşağın üst-başını bulaşdırdı. Dizləri qanadı. Uşaq ağlayaraq yerdən qalxdı:
— Pis yer, gör bir üst-başımı nə günə qoydun? Dizlərimi də qanatdın. İndi mən anama nə deyəcəm? — dedi. Zarıya-zarıya üstünü təmizləyən uşaq, ağrının ona verdiyi qəzəblə, sanki intiqamını alırmış kimi, ayağını yerə bərk vurub, ordan uzaqlaşdı. Bir müddət səssiz qalan yer üzünü göyə tutub dedi:
— Görürsən də, artıq uşaqlar da məni sevmir…
Bir zaman sən məni o qədər sevərdin ki, ürəyində məndən başqasına yer yox idi. Mənə gözəl hava bəxş edər, vaxtlı-vaxtında yağışımı yağdırar, təmiz atmosfer yaradar, hər nazımı çəkərdin. Sənin mənə verdiyin bu gözəlliklərlə mən hər kəsə həlim, mülayim davranardım. Heç kəsi incitməzdim. İndi hamı məndən qaçır. Gör bir nə qədər bu torpağın övladları başqa torpaqlara üz tutub gediblər. Bunlar hamı sənin günahındır! Sənin mənə sevgin azaldıqca məndə də mərhəmət hissi tükənməyə başladı. Nəinki böyüklər, uşaqlar da artıq məni bəyənmir. Qorxuram belə getsə tək-tənha qalam.

Göy yeri dinləyib istehzayla güldü:

— Deyirsən bunların günahkarı mənəm? Sənin heçmi günahın yoxdur? Bir zaman sən də məni çox sevərdin. O qədər çox sevərdin ki, qəlbində məndən çox heç kəsə yer verməzdin. Bilirəm, ürəyin təmiz, qəlbin genişdir. O qədər genişdir ki, orda hər kəsə yer vermisən. Mənə olan sonsuz sevgin isə orda mənə ayırdığın yerin çoxluğunda xəbər verirdi. Amma… bu əvvəllər idi. Vaxt keçdikcə, sevgin azaldıqca bu da dəyişdi. Sadəliyindən, təmizliyindən hər kəsə, hər kəsə qəlbini açdın, yer verdin. Hətta ən namussuzlara da. Mən bunu görürüdüm, əlimdən bir şey gəlməsə də, qəzəbimdən coşub-daşır, tufan qoparırdım. Nə fayda? Sənin əzizlədiyin, qəlbinin ən gözəl yerində yer ayırdıqların, bu «sevgindən» doymaq bilmirdilər. Sənin onlara verdiyin bu sərbəstliklə az qalıb ki, gözümü deşsinlər. Bir az qalıb ki, yaratdıqları göydələnlərlə doğrudan göyü dəlsinlər. Bu azmış kimi, səndə vurgunu olduğum, əvəzolunmaz yerləri səni