Uşaq qaçarken yıxıldı. Cadar olmuş sert torpaq uşağın üst-başını bulaşdırdı. Dizleri qanadı. Uşaq ağlayaraq yerden qalxdı:
— Pis yer, gör bir üst-başımı ne güne qoydun? Dizlerimi de qanatdın. İndi men anama ne deyecem? — dedi. Zarıya-zarıya üstünü temizleyen uşaq, ağrının ona verdiyi qezeble, sanki intiqamını alırmış kimi, ayağını yere berk vurub, ordan uzaqlaşdı. Bir müddet sessiz qalan yer üzünü göye tutub dedi:
— Görürsen de, artıq uşaqlar da meni sevmir…
Bir zaman sen meni o qeder severdin ki, üreyinde menden başqasına yer yox idi. Mene gözel hava bexş eder, vaxtlı-vaxtında yağışımı yağdırar, temiz atmosfer yaradar, her nazımı çekerdin. Senin mene verdiyin bu gözelliklerle men her kese helim, mülayim davranardım. Heç kesi incitmezdim. İndi hamı menden qaçır. Gör bir ne qeder bu torpağın övladları başqa torpaqlara üz tutub gedibler. Bunlar hamı senin günahındır! Senin mene sevgin azaldıqca mende de merhemet hissi tükenmeye başladı. Neinki böyükler, uşaqlar da artıq meni beyenmir. Qorxuram bele getse tek-tenha qalam.

Göy yeri dinleyib istehzayla güldü:

— Deyirsen bunların günahkarı menem? Senin heçmi günahın yoxdur? Bir zaman sen de meni çox severdin. O qeder çox severdin ki, qelbinde menden çox heç kese yer vermezdin. Bilirem, üreyin temiz, qelbin genişdir. O qeder genişdir ki, orda her kese yer vermisen. Mene olan sonsuz sevgin ise orda mene ayırdığın yerin çoxluğunda xeber verirdi. Amma… bu evveller idi. Vaxt keçdikce, sevgin azaldıqca bu da deyişdi. Sadeliyinden, temizliyinden her kese, her kese qelbini açdın, yer verdin. Hetta en namussuzlara da. Men bunu görürüdüm, elimden bir şey gelmese de, qezebimden coşub-daşır, tufan qoparırdım. Ne fayda? Senin ezizlediyin, qelbinin en gözel yerinde yer ayırdıqların, bu «sevginden» doymaq bilmirdiler. Senin onlara verdiyin bu serbestlikle az qalıb ki, gözümü deşsinler. Bir az qalıb ki, yaratdıqları göydelenlerle doğrudan göyü delsinler. Bu azmış kimi, sende vurgunu olduğum, evezolunmaz yerleri seni

[1] 2 >>