e er tapıb heç vetenine de qayıtmır... İnsanlara yaxşı dedi- qodu obyekti yaranacaqdı...
Maşın saxlayan kimi fikirlerden ayılıb üzümü Amine tutmuşdum...
- Fikirleşdim ki, ac olarsan... Hem de ac- ac gezmek olmur... - Amin sözünü deyib maşından enerek men oturan terefin qapısını açıb düşmeyime kömek etmişdi... Aminin ardınca kiçik ve sade restorana daxil olmuşdum... Amin ofesianta nese dedikden sonra o bizi kenarda olan boş masaya yönlendirmişdi... Yerimi rahatladıqdan sonra üzerimdeki cins penceyi çıxarıb yanımdakı boş masaya qoymuşdum... Aminin baxışlarını hiss etsem de, qarşıya baxmırdım... Mekan çox sade ve dibçekde olan çiçeklerle bezedilmişdi... Aminin bele yerlere gede bileceyini düşünmezdim...
- Narden... - Aminin sesini eşidib üzümü ona sarı dönmüşdüm...
- Bir neçe saatı birge keçireceyik... Buna göre de, hemsöhbet ola bilerik... Men ele bir insanam ki, içimden gelen kimi davranıram... Dünen etdiyim hereket düzgün deyildi... Ancaq üreyimden hemin anda bunu etmek keçmişdi... Belke de, bu davranışımı sen hörmetsizlik kimi qebul etmisen... Daha ele bir şey yaşanmayacaq... İsteyirem ki, biz bu günümüzü xoş keçirek... Senin üzünden, esas da gözlerinden keder yağır... Heç olmazsa, bu gün keçmişi kenara qoyub eylene bilersen... Burada tek men varam... Sene mane olacaq ve ya çekineceyin kimse yoxdur... Menimse tek isteyim senin özünü rahat hiss edib eylenmeyindir... - Amin danışdıqca bir şeyin ferqine varmışdım ki, bu neçe ayda gülmeyi unutmuşam... Çox nadir hallarda üzüme gülüş qonardı...
- Heç ne deme... Bu gün söhbet edib üreyimiz isteyen kimi vaxt keçire bilerik... Sen neden istesen, danışarıq... Hara istesen, ora gederik... - Amin bu güne kimi Arize xaladan sonra menim isteyimi nezere alan tek insan idi...
- Yaxşı... - belke de, kimse bu hereketime göre meni qınayardı... Ancaq bu gün menim doğum günüm idi... Heyatımda ilk defe her şeyi kenara qoyub xoş vaxt keçirmek arzusundaydım...
- Bax, bu mekanı ilk defe universitet illerinde tanımışam... Bir