qrup yoldaşım vardı... Adı Şefeq idi... Orta seviyyeli ailenin qızı idi... Çox terbiyeli, ağıllı, medeni qız idi... Qrupda yalnızca ikimiz Azerbaycanlı idik... Çox yaxşı dostlaşmışdıq... İlk defe o getirmişdi meni buraya... Hemişe ac olanda bura gelerdik... Çox sakit mekandır... Hem de dadlı yemekleri olur... En çox qızıl balıq yeyirdik... - Amin Şefeqden danışanda gözlerinin içi gülürdü...
- Bes sonra ne oldu? Şefeq indi haradadır? - içimdeki marağın önüne keçe bilmemişdim...
- Sonra universiteti bitirdik... Şefeq Bakıya qohumlarının yanına getdi... Bir neçe gün sonra mene zeng edib sevincek şekilde aşiq olduğunu dedi... Biz bir- birimizden heç neyi gizlemezdik... Texminen 2 ay sonra nişanlandı... Heç nişanından 3 ay keçmemiş aile qurdu... Bununla da yollarımız ayrıldı... - Aminin üzü bir anda düşmüşdü...
- Niye? Şefeq bele istedi?
- Yox... Bele olmasını özüm istedim... Nömremi deyişdim... Artıq o aileli xanım idi... Bizim dostluğumuz düzgün sayılmazdı...
- Onu sevirdin?
- Haradan anladın?
- Üzündeki cizgilerin müxtelif şekilde reqs etmesinden...
- Hmmm... Sevirdim...
- Bes niye demedin?
- Ne bilim... İndiki vaxtım olsaydı, çoxdan deyerdim... Biz ilk defe dost olmuşduq... Şefeqin dostluğunu itirmekden qorxdum... Onun meni heç zaman sevmeyeceyinden emin idim... Sene bir sirr açım? - ofesiantın yemeklerimizi getirmesi Aminin sözünü yarıda kesmesine sebeb olmuşdu...
- Immmm... Ela qoxusu var... Balığı isti yeyerler... Nuş ele... - Amin sözünü deyib balığı kesib ağzına qoymuşdu... Men de başımı aşağı salıb yemeyimden dadmağa başlamışdım... Heqiqeten de, çox lezzetli idi...
- Doymadınsa, başqa bir şeyler de sifariş edek... - günlerdir bele iştahla heç ne yememişdim...
- Patladım... Çox sağ ol... Dadlı idi...
- Daha mene niye deyirsen ki? Bişiren sağ olsun... Qalxaq?
- Sen nece isteyirsense...
- Bu gün menim yox, senin isteyin önemlidir... Dedim axı... - Amin gülerek sözünü deyib ayağa durmuşdu... Men de yerimden qalxıb üzerimi geyinmişdim...
-