kimi davranırdım... Heç kimden çekinmeden, heç kim meni yönlendirmeden, heç kim hereketlerime qarışmadan...
Aminin maşını saxlaması ile fikirlerden ayılıb pencereden çöle baxmışdım... Amin maşından enib men oturan terefin qapısını açmışdı... Maşından enib qarşımdakı yükseye qalxan karusellere nezer saldıqca üzümde gülüş yaranmışdı...
- Gedek... - Aminin sözlerinden sonra arxasına düşüb parka daxil olmuşdum... İçeri insanla dolu idi... Karusellerin yanına çatdıqda qışqırıq sesleri alemi bürümüşdü...
- Belke, 5- 6 il var ki, bura gelmirdim...
- Menim sayemde gelmiş oldun...
- He... Hansına minmek isteyirsen?
- Buna... He, birde buna... Ele buna da...
- Daha de ki, hamısına... Qorxmursan ki? Onlar çox yuxarı qalxır...
- Men uşağam?
- Sence?
- Amin!!!
- Can... - Aminin sözünü eşidib istilik meni basmışdı... Ele terzde demişdi ki, bu sözü...
- Gel, bilet alaq... Men de minecem... - Amin, deyesen, menim veziyyetimi anlamışdı... Onun arxasından düşüb bilet almağa getmişdim...
- Bu da biletlerimiz... Al qoy çantana, itmesin... Çoxdur... - Aminin uzatdığı biletleri ucundan tutaraq elime alıb çantama qoymuşdum... Cemi ikisini elimde saxlamışdım... Karusellere üz tutub sıraya keçerek minmeye başlamışdıq... O qeder çox eylenmişdim ki... Bunu sözle ifade etmek mümkün deyildi... Heyatımda ilk defe idi ki, bele eylenirdim...
- Bax, bir tek bu qalıb... Belke, minmeyek? Çox qorxuludur... Sonra pis olarsan... - Amin insanları başı üste fırladan ve çox hündüre qalxan karuselin önünde dayanmışdı...
- Yox... Minek... Men minmek isteyirem... Demişdin axı men ne istesem, o olacaq...
- Yaxşı... Gel... - Aminle sıraya düzülüb yerimizi almışdıq... Eslinde, qorxan deyildim... Amma heyecanlanmışdım... Karusel işe düşdüyü andan etibaren üreyim ağzımda atmağa başlamışdı... Artıq en yüksek nöqteye çatıb karusel fırlandıqda qorxudan gözlerimi qapayıb elimle oturduğum yerin kenarından tutmuşdum... Elimin üzerinde el hiss etdikde gözümü açıb yanıma baxdıqda Aminin güldüyünü