qısılaraq elə asta səslə danışmağa başladı.
- Nə qışqırırsan?
- Qorxutmaq istəmədim. Amma çox danışırsan. Məni tez qocaldacaqsan sən.
- Mən heç nə eləməyəcəyəm.
- Mənə bax qocalıb öləndən sonra başqa birinə ərə getmək yoxdur. O biri dünyadan gəlib onu da sni də öldürərəm.
- Nə? Bu dünyada qovuşduq qaldı o biri dünya.
- Qovuşacağıq. Bu gecə inanacaqsan.
- Nə bilim. Bəlkə sən heç məni valideynlərinlə tanış etməyə aparmırsan? Hə.. mən haradan bilim.
- Valideynlərim yox. Atam nənəm və bibimlə.
- Bağışla.. mən.. mən elə demək istəmirdim.
- Nəyi? Niyə üzr istədin ki?
- Heç..
- Firuzə?
- Heç nə..
Kənanın əyləcə basması ilə hər iksi ani olaraq önə gəldi.
- Ey yavaş
- Bir mənə əmr etmə. Iki mənə ey deyə xitab etməyin axırıncı dəfə olsun Kənan deyə bilərsən, əzizim də deyə bilərsən etiraz etməyəcəyəm. üç...niyə üzr istədin.
- Mənimlə şərtlə danışma.
- Firuzə söhbətdən yayınma. Nə bilirsən?
- Heç nə bilmirəm əl çək.
- Firuzə?
- Offfff bezdim.. hə bilirəm. bilirəm ki, ananla atan balaca olanda ayrılıb.. bu qədər. Sadəcə pis olmağını istəmirdim.
- Niyə?
- Elə...
Kənanın az vvəl üzündə yaranan əsəbdən heç nə qalmamışdı. Üzündə mülayim təbəssümlə firuzəyə tərəf dönüb bir daha niyə deyə soruşunca Firuzə üzünü yana çevirib heç nə cavab vermədi. Hava hələ işıqlı olduğundan yanaqlarının qızardığı gün kimi ortadaydı. Kənan bunu görüncə üzündəki təbəssüm daha da genişləndi. Firuzənin əlini ovcuna alıb kiçik bir öpüş qondurdu.
- Mmm bu qoxu.. sən demədin də nə parfumudur. Mənə uşaqlıqda nənəmi bişirdiyi karamelli şirniyyatları xatırladır.
- Parfüm deyil....
- Bəs nədir?
- Sabun. Irandan gətirmişəm..
- Demək sabundur.. o zaman mənə də ver. Sən yanımda olmayanda onu qoxlayım.
Firuzə Kənanən bu sözünə gülümsəyərək əlini çəkdi.
- Gedək, bizi gözləyirlər.
- Bəlkə sonra? Yəni birdən birə. Mən özüm belə heç nə anlamadım.
- Yox. Elə bu gün. Sənsiz günlərimin sayının artmasını istəmirəm.
- Kənan.
- Ay can Kənan..
- Allahım.. sən kimsən