n düzünü de. Vallah bu mənim tanıdığım kənan deyil.
Kənan Firuzənin sözünə qəh qəhə atdı.
- Eyb etməz. Gerçək kənanı çox yaxında tanıyacaqsan... həm də çox yaxında.
- Bu nə demək idi.
- Vaxtı gələndə biləcəksən...
Firuzə heç nə anlamadan üzünü yana çevirdi. Kənan isə yenidən o hiyləgər gülüşünü üzünə qondurmuşdu. Evlərinin önünə çatanda Firuzə artıq əsməyə başlamışdı.
- Kənan
- Gəl, qorxma, yanındayam.
- Kənan mən gəlməsəm.
- Aaa bura qədər gəlmişik amma. Caan sənə oxlov deyib qorxutdum hə..
- Yox.. mən gəlmiyim ən yaxşısı budur.
- Gedirik dedim..
- Bax inandım sənə.. vəssalam. Həqiqətən ehtiyac qalmadı getməyimə. Mən gedim evə sən yeməyə get.
- Bura gəl.. elə eləmə ki, yenə çiynimdə salım içəri.
- ...
- Mənə başqa çarə qoymadın yenə.
- Yaxşı yaxşı gəlirəm...gəlirəm
- Ay sağol. əlini ver.
- əlsiz də ötüşərik.
- Firuzə Kənanın yanından keçib qapıya gəldi.
Kənan başını bulaya bulaya onun yanına gəlincə Fatma xanım qapını açdı.
- Ooo gözəllər gözəli. Qapını çalmamış açırsan. Məni sevdiyini bilirdim amma bu qədər təsəvvür etməmişdim.
- Çox danışdın yenə. Xanım qızımız kimdir?
- Oy bağışla. Tanış edim sizi Tanış ol bu Firuzə.
- Nənən?
- Nəəə??? Nənə? Sən mənim haqqımda qıza nənə deyə bəhs etmisən.
- Oooo yooxx.. o özü elə dedi.. atamın anası deyincə elə fərz edib. Yoxsa mən.... sənə.... nənə.. ..heç elə şey olar. Firuzəm bu Fatma xalamdır. Demişimde oxlov məsələsi.
- Həə.. həə.. bildim. Fatma xala..
- Ay sağol. Qapıda qalacağıq elə.
- Sən hə. Qızım gəl içəri. Buna baxma sən.
- Aaa olmadı ki. Indi mən burada qalım.
- 5 dəqiqə orada qal. Cəzalısan. Gəl qızım sən. Keç içəri. Xoş gəlmisən.
- Xoş gördük. Kənan?
- O, cəzası bitsin gələcək.
- Yox gəlsin.
- Hmm. Yaxşı.. Firuzə qızıma dua et sən. Gəlin... sizi gözləyirik.
- Kənan.
- Bağışla sənə deməyi unutdum. Nənənmə he kim nənə demir Fatma xala.
- Aha yaxşı..
- Nə pıçıldaşırsınız.
Kənan və Firuzə hər ikisi birdən “Heç nə” deyincə qorxmuş uşaqları xatırladırdılar. Fatma