Məcburiyyət

13- ci bölüm.

Firuzə Kənanın sözünə əhəmiyyət verməyərək evinə yollandı. Evə təzəcə girmişdi ki, ardınca qapı çaldı.
- Sən? Yox daha..sən doğrudan ağ elədin.
- Tez ol. Gözləyirəm. Vallah nənəm onu gözlədənləri də qapıda oxlovla qarşılayır.
- Kənan, get özünü dola. Çıx get.
- Dayan bağlama. İstəmirdin sübut. Al sənə sübut. Səni ailəmlə tanış edəcəyəm. Beləliklə niyyətimin nə qədər ciddi olduğunu görərsən.
- ...
- Elə baxma. Tez ol. Özü də dediyim kimi bir az örtülü geyin. Düzdür sən heç vaxt geyimdə abartılı olmamısan, amma mən yenə də deyim.
- ....
- Tez ol!
- Mən gəlmirəm.
- Firuzə, inan mənə atıb çiynimdə apararam. Bilirsən ki, eləyərəm.
- Gözlə onda.
- Ay sağol, bax belə. Söz güləşdirmə. Yola gəl.
Firuzə qapını bağlayan kimi gülümsəməyə başladı.
- Bu adam dəlidir, amma sözünün də əridir. Oy nə qəşəng ifadə oldu. Hii gecikdim....hmm.. indi mən nə geyinim. Bunu geyinsəm deyəcək gəlmək istəmirdi , amma geyindiyi paltar bundan xəbər vermir. Çox sadə geyinsəm ailəsinə qarşı hörmətsizlik olar. Eeeee... mən nə geyinim indi. Artıq on dəqiqə idi ki, Firuzə nə geyinəcəyini qərar verə bilmirdi. Qapının döyülməsinə üznüdəki gülüşü tam ciddi formaya çevirib açdı.
- Bu nədir. Necə yola salmışdım eləsən.
- Mənim tələsəcək yerim yoxdur. Nədir 2 dəqiqə gözləmədin.
- 2 dəqiqə? Yaxşı... sənin gözlətmə anlayışını artıq görmüşəm. mənə başqa çarə qoymadın.
- O nə deməkdir?.. ey nenyirsən.. ey burax.. Kənan qoy yerə məni!
Kənan Firuzəni aldığı kimi çiyninə aşırıb maşına gətirdi. Ön oturacağa əyləşdirib özü də sükan arxasına keçdi.
- Heç olmasa imkan verərdim əynimi dəyişim.
- Bu da pis deyil. Gərək qoymazdım evə gələsən elə işdən aparardım.
- Sən dəlisən vallah. Nə deyəcəksən evdəkilərə? Salam biz gəldik?
- Hə, eləcə də deyəcəyəm. Salam biz gəldik.
- Yəni kim?
- Mən və sevdiyim qadın.
- Yox yox.. mən yüz faiz əmin oldum. Sən dəli olmusan. Başın havalanıb sənin.
- Firuzə! Artıq sus..
Kənanın səsinin tonuna Firuzə qapıya tərəf