bayağılıq oxunurdu. Bunların arasında çox az adam haqqında demək olardı ki, o, təmizkardır və ya zövqlə geyinməyi bacarır.

Qadınlara gələndə isə, onların çoxlarınıza məlum olduğu kimi, tanınan fahişələr olduğunu söyləməyə elə bir ehtiyac qalmır. Həmişəki kimi yanbızlarını oynadaraq, ortada gəzişən bu qadınların üz-gözündən sırtıqlıq, zəhlətökənlik və miskinliklə yanaşı, qəribə bir məğrurluq da yağırdı və məhz bu sonuncu özəllikləri adamda onlara qarşı anlaşılmaz bir ikrah hissi oyadırdı. Yekəqarın keşişlər kimi köklükləri bir yana dursun, bədənlərinin gah orası, gah da burası əcaib şəkildə qabaran, leylək kimi uzunayaqlı görünən, üzü üzlər görən bu qadınlara göz qoyduğum zaman belə qənaətə gəldim ki, qısa sövdələşmədən sonra varlığını iyirmi beş franka satan bu məxluqların arasında bir luidora dəyəcək birisini axtarmaq mənasız işdir.

Bu ara baxışlarım çox cavan olmasa da, hələlik təravətini və cazibəsini itirməmiş, işvəli birisinə sataşdı və ilk andan gözüm onu tutdu. Hər hansı tərəddüd duymadan ona yanaşdım və asanlıqla bir gecəliyinə o qadını kiraladım. Tənhalıqdan başqa məni heç nəyin gözləmədiyi evimə təkrar dönmək istəmədiyimdən özünü satan bu qadıncığazın yoldaşlığını və ağuşunu daha üstün bildim.

Onun evinə yollandıq. Əzabkeşlər küçəsindəki böyük evdə yaşayırmış. Pilləkənin işığı çoxdan keçirilmişdi. Mən dalbadal bir neçə kibrit yandırdım, ayağımla pillələri yoxlaya-yoxlaya və ağır-ağır yuxarı qalxdım, arabir büdrədiyim üçün hədsiz dilxor idim.

Tumanını xışıldadan qadın isə önümə düşüb, inamla yeriyirdi.

Beşinci mərtəbəyə çatıb dayandıq. O, məni içəri buraxdı, qapını arxadan kilidləyib, xəbər aldı:

— Yaxşı, deməli sən sabaha qədər mənimlə olacaqsan?

— Hə də. Axı elə danışdıq.

— Yaxşı, qoçum. Mən bunu bir daha dəqiqləşdirmək məqsədiylə soruşdum. Burada bircə dəqiqə gözlə, indi gəlirəm.

O, məni zülmət kandarda təkbaşına qoyub, içəri keçdi. Əvvəlcə onun bir, sonra isə daha bir qapını örtdüyünü eşitdim, sonra isə mənə elə gəldi ki,