, o, birisiylə danışır. Bu məni həm təəccübləndirdi, həm də şübhələndirdi. Ürəyimə damdı ki, içəridəki adam onu saxlayan qadın dəllalıdır. Bunun qorxulacaq bir yanı yox idi, çünki gördüyünüz kimi mən də özümə görə bir can-cüssə sahibiyəm və yumruqlarım da, maşallah, dəyirman daşı kimidir.

«Baxarıq kim kimi!», — deyə içimdən keçirdim.

Bütün diqqətimi cəmləmişdim və bir az da ehtiyatlanırdım. Otaqda kim isə sanki səs çıxarmamaq üçün ehtiyatla o yan, bu yana gəzişirdi. Bir az sonra içəri otaqda bir qapı da bağlandı və bu səfərki pıçıldaşmanı mən artıq açıq-aşkar eşitmiş oldum.

Nəhayət ki, qadın əlində yanan şamla geri döndü və:

— İçəri keçə bilərsən, — dedi.

Mən qadının müşayiəti ilə otağa daxil oldum.

Biz yemək yeri kimi istifadə olunmadığı sezilən mətbəxdən keçib, yataq otağına üz tutduq. Reps pərdələr asılmış bu məkan yava bir qadına məxsus sadə yataq otağı idi və buna görə də oradakı qırmızı rəngli ipək parçalarla üzlənmiş mebellərin üzərində naməlum ləkələr gözə dəyməkdəydi.

Qadın:

— Öz evindəki kimi, yəni sərbəst ol, qoçum, — dedi mənə.

Otağı diqqətlə nəzərdən keçirdim. Burada heç nə adama təhlükə vəd etmirdi. Paltomu çıxartmağa heç macal tapmamış qadın bir göz qırpımında soyunub, yorğanın altına girdi. Sonra isə qəhqəhə çəkdi:

— Nə karıxmısan? Heykələ dönmüsən, nədir? Cəld ol, əzizim.

Mən sakitcə soyunub yatağa uzandım.

Beş dəqiqədən sonra isə içimdə təcili qalxıb geyinmək və buranı tərk etmək hissi baş qaldırdı. Çünki evdə məni əldən salan, bütün enerjimi sümürən yalqızlıq hissi hələ də yaxamı buraxmamışdı. Hər nə qədər iyrənsəm belə, bu yava qadından nədənsə vaz keçə bilmirdim. Teatrda çilçıraqların gur işığında onun mənə bağışladığı o cazibə hissi də artıq harayasa qeyb olmuşdu. Yanımda uzanaraq, mənə sığınan bu varlıq məndən ötrü adi küçə qadınıydı və onun könülsüz, soyuq öpüşləri mənə lap sarımsaq tamı bağışlayırdı.

Söhbətə başlamaq bəhanəsiylə ondan xəbər aldım:

— Burada çoxdan yaşayırsan?

— Yanvarın on