beşində yarım ilim tamam oldu.

— Bundan əvvəl harada yaşayırdın?

— Klozel küçəsində. Ev sahibəm zəhləmi tökdüyü üçün oradan köçdüm.

Bunun ardınca o, ev sahibəsinin özü haqda dedi-qodular yayması ilə bağlı uzun bir əhvalat qırıldatdı.

Qəflətən mən yan tərəfdə, lap yaxınlığımızda kiminsə hənirtisini duydum. Əvvəlcə elə bil kim isə köks ötürdü, sonra isə yüngül, amma tam anlaşılan bir səs gəldi: sanki kimsə oturduğu stulu cırıldatdı. Mən dikəlib yataqda oturaraq soruşdum:

— Bu nədir belə?

Qadın tövrünü pozmadan arxayınlıqla cavab verdi:

— Fikir vermə, qoçum mənim. Yəqin qonşu qadındır. Divarlar çox nazik olduğundan hər şey açıq-aşkar eşidilir. Əlbəttə, bu, çox dözülməzdir. Sanki divarlar kartondandır.

Yerimdən tərpənməyə həvəsim olmadığından təzədən yorğanın altına sürüşüb girdim. Yenidən söhbət qızışdı. Pis yola düşən qadından onun ilk məhəbbət əyləncəsi haqda, işlədiyi ilk günah haqda xəbər almaqla onda keçmiş bakirəliyi ilə bağlı kiçik də olsa, bir nişanə tapmaq, bəlkə də həmişəlik itirilmiş bu bakirəlik və həya haqqında keçici xatirə sayəsində onun vaxtilə necə saf olduğunu göz önündə canlandırmaq və məhz həmin şəkliylə bu qadını bir ara sevişmək istəyi ilə çırpınan bütün digər kişilər kimi, mən də ona ilk məşuqları ilə bağlı suallar yağdırırdım.

Bu arada onun mütləq yalana əl atacağını da yaxşı bilirdim. Qoy olsun. Bəlkə də onun bu uydurmaları arasında nə isə səmimi və ya təsirli bir şey yaxalamaq mümkün oldu.

— Hə, de görüm o kim idi axı?
— Avarçəkmə həvəskarı bir zadəgan idi, qoçum.
— Belə de. Bəs onunla harada tapışdınız?
— Arjanteydə.
— Sən orada nə edirdin ki?
— Restoranda işləyirdim.
— Hansı restoranda?
— «Sahildəki dənizçi»də. Eşitmisən?
— Əlbəttə. Bu ki Bonanfanın meyxanasıdır.
— Özüdür ki var.
— Bəs o, yəni zadəgan, səni necə tovlaya bildi?
— Onun yatağını səliqəyə salanda mənə zorla yiyələndi.

Son dərəcə güclü müşahidə və məntiqi düşünmə qabiliyyəti olan bir həkim dostumun nəzəriyyəsi