i bu yerdə haradansa ağlıma gəldi. Böyük bir xəstəxanada işləyən o dostum hər gün yenicə ana olmuş xeyli cavan qızı və küçə qadınını qəbul etməli olurmuş. Odur ki, o, qadınların, ən çox da yoxsul qadınların ustaca qurduqları torlara cibləri müftə qazancla, pulla dolub-daşan erkəklərin xam bir şikar kimi necə düşdüklərinə aid hər cür inanılmaz biabırçılıqlardan xəbərdar idi. O deyirdi ki: «Cavan qızların bəkarətini adətən onların öz mühitindən və sinfindən olan adamlar pozurlar. Bu sahədəki müşahidələrim əsasında mən cild-cild əsərlər yaza bilərəm. İmkansız ailələrdən olan cavan qızların bəkarətinin pozulması işi adətən zənginlərin ayağına yazılır. Bu qənaəti sonradan və yalandan yaradırlar. Zənginlər adətən onlara qədər dərilmiş və ya ikinci kərə çiçəkləyən gülləri qoxlayırlar. Qönçələrin siftəsini dərmək şərəfi isə heç vaxt onlara nəsib olmur».

Bu sözlər xatirimdə canlanınca mən üzümü qadına sarı tutub, qəhqəhə çəkdim.

— Amma sən heç vaxt inanmazsan ki, sənin gerçək tarixçən mənə yaxşı bəllidir. O zadəgan səninlə olan ilk kişi xeylağı deyilmiş!
— Sən nə danışırsan, qoçum?! And içərəm ki, mənimlə siftə edən o olub!
— Yalan deyirsən, nazlı quzum.
— Vallahı, yalan demirəm.
— Yox, yalan deyirsən. Yaxşısı budur, hər şeyi olduğu kimi açıb danış.

Göründüyü kimi, o, bundan həm təəccüblənmişdi, həm də tərəddüd edirdi. Mən isə dediyimdə möhkəm dayanmışdım.

— Canım-gözüm, axı, sən bilmirsən ki, mən sehrbazam, ürəkləri oxuyuram. Əgər özün ürəyindəkini açıb deməsən, onsuz da mən səni hipnoz edib, bütün həqiqəti öyrənəcəyəm.

Bütün küçə qadınları kimi o da dardüşüncəli olduğundan ürkək-ürkək məndən xəbər aldı:

— Sən bunu haradan bilirsən ki?
— Yaxşı, yaxşı, danış görək, — deyə dirəndim.
— Əslinə qalanda ilk macəra ilə bağlı danışılacaq elə bir şey də yoxdur. Məhəlləmizdə bayram idi. Bu münasibətlə Aleksandr adlı bir aşpazı biş-düş üçün dəvət etmişdilər. O da öz missiyasına başlayan kimi ona-buna göstəriş verməyə girişmişdi. «Ağa», «xanım»