demədən hər kəsi öz buyruq quluna çevirmişdi, lap yerin yiyəsi kimi davranırdı. Ucaboylu, iri cüssəli bir adam idi. Civə kimi bir an da yerində durmur, qaynayırdı. Elə hey deyirdi: «Yağ gətirin, yumurta verin, şərabı buradan götürün». Həm də gərək əldən-ayaqdan iti olaydın, yoxsa cinlənib, qarşısındakına elə sözlər deyirdi ki, adamın yeddi qatından keçirdi.

Axşama doğru iş-güc azaldığından, o, eyvana çıxıb, qəlyan çəkirdi. Qucağımda bir yığın boşqabla onun yanından keçəndə mənə: «Ay qız, bəlkə səninlə bir çay kənarına enək. Məni bu yerlərlə bir az tanış edəsən?» — dedi. Mən də axmaq kimi inandım və ona qoşulub getdim. Elə çayın sahilinə çatmağımızı gördüm, məni elə qəfil, elə cəld altına basdı ki, özümü itirməyim bir yana dursun, bunu niyə etdiyini də kəsdirə bilmədim. Elə həmin günün axşamı, saat doqquzda çıxıb getdi. Bundan sonra onu bir daha görmədim…

— Elə bu? – deyə soruşdum.
— Hə. Florenten də ondandır…
— Florenten? O kimdir elə?
— Oğlum.
— Belə de! Yaxşı deyirsən. Çox yəqin ki, sən özünün o avarçəkmə həvəskarı olan aşiqini də inandırmısan ki, Florentenin atası odur, eləmi?
— Aydın məsələdir.
— Yəqin ki, o zəngin idi, deyilmi?
— Hə. O, Florentenin adına hesaba pul da qoyub. Bu sayədə ildə üç yüz frank qazancım olur.

Bu əhvalat məndə dərin bir təəssürat buraxmışdı.

— Çox gözəl, mələyim, çox pakizə, — dedim. – Deməli, sizləri ağıldan kasad hesab edənlər yanılırmışlar. Bəs indi Florenten neçə yaşındadır?
— Bu yaxınlarda on iki yaşı tamam olacaq. Bu yaz ilk dəfə din ayinləri sinfinə gedəcək.
— Çox gözəl. Anladığım qədəriylə, sən o vaxtdan bəri bu yolun yolçususan?
O, dərindən köks ötürdü: bu, öz acı taleyinə boyun əymiş adamın sözsüz etirafı kimi anlaşılmalıydı.
— Əlimdən başqa nə gələrdi ki?

Qəflətən otaqda möhkəm guppultu qopdu və mən yataqdan dik atıldım. Çox yəqin ki, kim isə yerə yıxılmışdı, indi isə qaranlıqda əlləri ilə divarlardan tutub, ayağa qalxmağa çalışırdı.

Şamdanı əlimə alıb, qəzəb və çaşqınlıq