q dolu baxışlarla ətrafa göz qoydum. Qadın da yerindən dikəldi, məni sakitləşdirmək məqsədiylə qucaqladı və pıçıldadı:
— Elə bir şey deyil, qoçum. İnan ki, buna heç diqqət yetirməyə də dəyməz.

Axır ki, bu qəribə guppultunun gəldiyi səmti təyin edə bildim. Çarpayının baş tərəfindəki divar şkafının qapısına doğru yönəldim və onu var gücümlə dartdım… Qarşımda öz çəlimsiz varlığıyla tir-tir titrəyən, qorxudan kağız kimi ağarmış çöhrəsindəki qorxu və yalvarış dolu iri gözlərini mənə dikən kiçik bir oğlan uşağı peyda oldu: göründüyü kimi, o, şkafa qoyulan həsir stulda yatıbmış və yuxulu ikən yerə yıxıldığı üçün indi döşəmədə karıxıb qalmışdı.

Vəziyyəti belə görəndə o, əlini anasına tərəf uzadaraq hönkürdü:

— Mən bilmədim, anacan, təqsir məndə deyil. Yuxuladığım üçün yıxıldım. Mənə acığın tutmasın, anacan, təqsir məndə olmadı.
Qadına sarı dönərək xəbər aldım:

— Bu nə oyundur belə?
Xəcalət və dilxorluq arasında çapalayan qadın xırıltılı səslə dedi:
— Əlimdən başqa nə gələrdi axı? Onu pansiona vermək üçün qazandığım pul yetmir, ayrıca uşaq otağı olan bir ev kiralamağa isə imkanım yoxdur. Müştəri düşməyəndə onu öz yanımda yatırdıram. Müştəri bir və ya iki saatlığına gələndə uşaq səssiz-səmirsiz şkafda oturub dözür və başa düşür ki, belə də lazımdır. Amma müştəri sənin kimi, yəni bir gecəliyinə gələndə balam üçün bütün gecəni orada, stulda yatmaq çətin olur, kürəyi qacıyır. Axı, onun hələ nə yaşı var ki?.. Bəlkə bu da onun günahıdır, hə?.. Bütün gecəni sən də stulda o vəziyyətdə yatsaydın, görərdik buna necə dözürsən… Bəlkə də ağzına gələni deyərdin adama…

Əsəbiləşib özündən çıxdığı üçün qadın artıq səsini başına atmışdı.

Oğlan isə durmadan ağlayırdı. Zavallı uşaq. Cılız və ürkək məxluq. Bəli, soyuq və qaranlıq şkafda böyüyən, ara-sıra, yəni anası müştərisiz qalandan-qalana onun yanında, isti yataqda uyuyan bu oğlan həqiqətən də hələlik zavallı, cılız və ürkək uşaq təsiri bağışlayırdı adama.

Bütün bunları düşündükcə acı qəhər hissi boğazımı