danışır. Bu meni hem teeccüblendirdi, hem de şübhelendirdi. Üreyime damdı ki, içerideki adam onu saxlayan qadın dellalıdır. Bunun qorxulacaq bir yanı yox idi, çünki gördüyünüz kimi men de özüme göre bir can-cüsse sahibiyem ve yumruqlarım da, maşallah, deyirman daşı kimidir.

«Baxarıq kim kimi!», — deye içimden keçirdim.

Bütün diqqetimi cemlemişdim ve bir az da ehtiyatlanırdım. Otaqda kim ise sanki ses çıxarmamaq üçün ehtiyatla o yan, bu yana gezişirdi. Bir az sonra içeri otaqda bir qapı da bağlandı ve bu seferki pıçıldaşmanı men artıq açıq-aşkar eşitmiş oldum.

Nehayet ki, qadın elinde yanan şamla geri döndü ve:

— İçeri keçe bilersen, — dedi.

Men qadının müşayieti ile otağa daxil oldum.

Biz yemek yeri kimi istifade olunmadığı sezilen metbexden keçib, yataq otağına üz tutduq. Reps perdeler asılmış bu mekan yava bir qadına mexsus sade yataq otağı idi ve buna göre de oradakı qırmızı rengli ipek parçalarla üzlenmiş mebellerin üzerinde namelum lekeler göze deymekdeydi.

Qadın:

— Öz evindeki kimi, yeni serbest ol, qoçum, — dedi mene.

Otağı diqqetle nezerden keçirdim. Burada heç ne adama tehlüke ved etmirdi. Paltomu çıxartmağa heç macal tapmamış qadın bir göz qırpımında soyunub, yorğanın altına girdi. Sonra ise qehqehe çekdi:

— Ne karıxmısan? Heykele dönmüsen, nedir? Celd ol, ezizim.

Men sakitce soyunub yatağa uzandım.

Beş deqiqeden sonra ise içimde tecili qalxıb geyinmek ve buranı terk etmek hissi baş qaldırdı. Çünki evde meni elden salan, bütün enerjimi sümüren yalqızlıq hissi hele de yaxamı buraxmamışdı. Her ne qeder iyrensem bele, bu yava qadından nedense vaz keçe bilmirdim. Teatrda çilçıraqların gur işığında onun mene bağışladığı o cazibe hissi de artıq harayasa qeyb olmuşdu. Yanımda uzanaraq, mene sığınan bu varlıq menden ötrü adi küçe qadınıydı ve onun könülsüz, soyuq öpüşleri mene lap sarımsaq tamı bağışlayırdı.

Söhbete başlamaq behanesiyle ondan xeber aldım:

— Burada çoxdan yaşayırsan?

— Yanvarın on beşinde yarım ilim

<< 1 2 [3] 4 5 ... 8 >>