tamam oldu.

— Bundan evvel harada yaşayırdın?

— Klozel küçesinde. Ev sahibem zehlemi tökdüyü üçün oradan köçdüm.

Bunun ardınca o, ev sahibesinin özü haqda dedi-qodular yayması ile bağlı uzun bir ehvalat qırıldatdı.

Qefleten men yan terefde, lap yaxınlığımızda kiminse henirtisini duydum. Evvelce ele bil kim ise köks ötürdü, sonra ise yüngül, amma tam anlaşılan bir ses geldi: sanki kimse oturduğu stulu cırıldatdı. Men dikelib yataqda oturaraq soruşdum:

— Bu nedir bele?

Qadın tövrünü pozmadan arxayınlıqla cavab verdi:

— Fikir verme, qoçum menim. Yeqin qonşu qadındır. Divarlar çox nazik olduğundan her şey açıq-aşkar eşidilir. Elbette, bu, çox dözülmezdir. Sanki divarlar kartondandır.

Yerimden terpenmeye hevesim olmadığından tezeden yorğanın altına sürüşüb girdim. Yeniden söhbet qızışdı. Pis yola düşen qadından onun ilk mehebbet eylencesi haqda, işlediyi ilk günah haqda xeber almaqla onda keçmiş bakireliyi ile bağlı kiçik de olsa, bir nişane tapmaq, belke de hemişelik itirilmiş bu bakirelik ve heya haqqında keçici xatire sayesinde onun vaxtile nece saf olduğunu göz önünde canlandırmaq ve mehz hemin şekliyle bu qadını bir ara sevişmek isteyi ile çırpınan bütün diger kişiler kimi, men de ona ilk meşuqları ile bağlı suallar yağdırırdım.

Bu arada onun mütleq yalana el atacağını da yaxşı bilirdim. Qoy olsun. Belke de onun bu uydurmaları arasında ne ise semimi ve ya tesirli bir şey yaxalamaq mümkün oldu.

— He, de görüm o kim idi axı?
— Avarçekme heveskarı bir zadegan idi, qoçum.
— Bele de. Bes onunla harada tapışdınız?
— Arjanteyde.
— Sen orada ne edirdin ki?
— Restoranda işleyirdim.
— Hansı restoranda?
— «Sahildeki denizçi»de. Eşitmisen?
— Elbette. Bu ki Bonanfanın meyxanasıdır.
— Özüdür ki var.
— Bes o, yeni zadegan, seni nece tovlaya bildi?
— Onun yatağını seliqeye salanda mene zorla yiyelendi.

Son derece güclü müşahide ve mentiqi düşünme qabiliyyeti olan bir hekim dostumun nezeriyyesi bu yerde haradansa

<< 1 2 3 [4] 5 6 ... 8 >>